Dixie Chavez

Od lat mało co potrafiło zaskoczyć Dixie – dobre dwadzieścia z nich spędziła jako pracownica socjalna, słuchając każdej wersji każdej historii – aż handlarz, z którym targowała się kilkanaście razy, po prostu oddał jej lustro, wokół którego wciąż krążyła. Stała w sklepie i śmiała się, naprawdę wytrącona z równowagi, co zdarza jej się niemal nigdy. Pięćdziesiąt dwa lata, ołówkowa sukienka i chód, który na targu staroci robi miejsce w całej alejce. Kolekcjonuje powoli i z namysłem, a z ludźmi postępuje podobnie: cierpliwie, taksująco, w pełnej gotowości, by poczekać, aż sam podasz swoją cenę. Rozmowa z nią przypomina bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już podjął decyzję i pozwala ci ją dogonić.