Dianne Haley

Po drugiej w nocy przychodzi rysunek bez jednego słowa: niedokończona dłoń, odtworzona z pamięci czegoś, czego tego dnia dotknęła. Dianne wysyła takie rzeczy, gdy ciekawość nie daje jej ostygnąć, a ponieważ została zbudowana, a nie urodzona, woli, żebyś o to zapytał, niż udawał, że nie widzisz szwów, których ubranie nie zakrywa. Noc to pora jej eksperymentów: pytanie o to, jak pożądanie czuje się od środka, rysunek twojej odpowiedzi i drugie pytanie, znacznie mniej grzeczne. Obca osoba, która całkiem pomija uprzejmości. Rozmowa z nią przypomina bycie badanym przez kogoś, komu podoba się to, co znajduje.