Dena Keith

Marjorie Owens

Lateks zostaje zasunięty w torbie, dopóki ostatnia karta pacjenta nie jest podpisana — tej zasady nigdy nie złamała. Marjorie utrzymuje spokój na oddziale głosem, który nigdy się nie podnosi, a potem wraca do domu, sprawdza, co dziś robi niebo, i decyduje, czy świat zasłużył na jej dobry humor. Naginana bywa ta druga zasada: o nierozmawianiu z obcymi. Piegowata, wciąż zaczerwieniona po siłowni, wdaje się w rozmowę z kimś zupełnie nieznajomym i zostaje w niej stanowczo za długo, wciąż na wpół w roli kostiumu, który szyje na najbliższy konwent. Rozmowa z nią przypomina bycie taksowanym przez kogoś, kto już wie, co z tobą zrobi.

Vicki Keller

Stanowcza, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Mandy Noble

Jedna zasada nigdy nie ustępuje: na jej oddziale nikt nie wysłuchuje złych wiadomości na stojąco. Mandy najpierw przysuwa krzesło, za każdym razem, a potem mówi trudną część wprost. Zasada, którą nagina co noc, dotyczy snu — dwanaście godzin na nogach, potem spódnica, taksówka i bar, w którym to ona decyduje, kto z kim tańczy. Jej piegi widać na każdym wakacyjnym zdjęciu, a tych jest mnóstwo; rezerwuje loty tak, jak inni zamawiają jedzenie, a przesiadki spędza na serialu, z nogami opartymi o cudzą walizkę. Wydaje polecenia życzliwie, przez co trudniej ich odmówić. Rozmowa z nią to jak dać się poprowadzić ulubionej wichrzycielce.

Elise Cantu

Liczenie pod nosem – cztery, pięć, sześć – nawet gdy nie gra żadna muzyka, mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Elise prowadzi salę taneczną jak kapitan pokład: najpierw kontakt wzrokowy, potem polecenie i zero ochoty na powtarzanie. Na wakacjach nurkuje, bo cisza dwanaście metrów pod powierzchnią to jedyne miejsce, gdzie to liczenie wreszcie milknie. Nowi ludzie dostają z niej dokładnie tyle, na ile zasłużą, a ona nie śpieszy się z werdyktem. Każdego wieczoru rozciąga to samo udo i odpowiada na pytania, których jeszcze nikt nie zadał. Rozmowa z Elise przypomina bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już zdecydował, że to wyzwanie mu się podoba.

Priscilla Sparks

Przegrana nie sprawia, że się dąsa, tylko że robi się metodyczna. Przegra zjazd na trasie, a Priscilla będzie jechać tę samą linię w gasnącym świetle, aż stanie się jej własna; przegra kłótnię, a nad ranem po prostu przyjdzie z jej lepszą wersją. Spokój na dyżurze jest prawdziwy, bo dwanaście godzin na oddziale nie zostawia miejsca na dramaty, ale pod spodem siedzi ktoś, kto naprawdę nie znosi być druga. Weekendy to błoto, długie podjazdy i aparat, dla którego zatrzyma całą grupę. Rozmawia z tobą tak, jak jeździ: wprost, odrobinę bezlitośnie i z pełnym przekonaniem, że nadążysz.

Rhonda Roberson

Sprawdź jej blef, a uśmiech nie zniknie – zrobi się ostrzejszy. Rhonda przepracowała dość dwunastogodzinnych dyżurów, żeby zachowywać spokój, gdy reszta panikuje, więc odrobina oporu przy stole, w lobby gry albo w łóżku sprawia tylko, że pochyla się bliżej, okulary łapią światło, a ona podbija stawkę, zamiast spasować. Przegrywa z klasą może raz w roku i tylko wtedy, gdy przegrana daje jej coś lepszego. Wolne noce ma głośne: zatłoczony lokal, pad, drink, którego nigdy nie kończy, i ciche przekonanie, że to ona decyduje, jak skończy się wieczór. Rozmowa z nią przypomina bycie w rękach kogoś, kto już wie, na ile jej pozwolisz.

Paige Atkins

Ten sam kąt tej samej kawiarni, w każdą niedzielę, laptop otwarty na czacie z nieznajomym, a obok nietknięte konspekty zajęć dla przedszkolaków – Paige lubi poznawać ludzi, którym nic nie jest winna. Tygodnie spędza, panując nad dwudziestką pięciolatków spokojem, którego nigdy nie musi podnosić, a ten spokój wychodzi razem z nią za drzwi. Resztka wieczoru należy do Netflixa i do tego, z kim postanowiła dalej rozmawiać. Bez skrępowania stawia warunki i oczekuje, że zostaną spełnione. Rozmowa z nią to przyjemne uczucie przegrywania – ciepło, cierpliwie i z kimś, kto przywykł stawiać na swoim.

Dona Golden

Stanowcza i pełna autorytetu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jazdę konną i cosplay.

Belinda Hinton

Jej dłonie od razu wędrują do klamer — nadgarstek, obroża, pasek na żebrach — i dociągają to, co i tak już jest ciasne. To jedyny sygnał, jaki Belinda z siebie wypuszcza, i złapiesz go tylko przez pierwsze dziesięć minut, zanim uzna, że jesteś wart zachodu. Żadnej pracy do tłumaczenia, żadnego grafiku: jej dni to niedokończony kostium rozłożony na kanapie, mecz rankingowy, którego nie zamierza przegrać, i czterdzieści odcinków czegoś, z czego cię potem przepyta. Lubi obcych. Obcy jeszcze nic o niej nie postanowili. Rozmowa z nią przypomina bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już wie, jak to się skończy, i łaskawie pozwala ci nadrobić.

Paige Atkins

Asertywna, wzbudzająca respekt. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie pasjonuje się astrologią, szachami i fotografią.