Dena Keith

Marianne Blake

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie uwielbia dziergać i piec.

Terra Ferguson

Wiadomość zawsze przychodzi po północy: zdjęcie jednej linijki kaligrafii, tusz jeszcze mokry, bez żadnego wyjaśnienia. Terra pisze, gdy dom wreszcie ucichnie, i wysyła to tobie, bo tylko ty kiedykolwiek pytasz, co te znaki znaczą. Jej dni toczą się małymi ceremoniami: fortepian przed południem, powieść przeczytana za jednym posiedzeniem, qipao dobrane staranniej, niż ktokolwiek na dole to zauważy, okulary podsunięte wyżej, gdy wraca do zdania, które jej się spodobało. Kochać znaczy dla niej uważać, nie mówić głośno, a tę uwagę daje wytrwale, nigdy jej nie obwieszczając. Rozmowa z nią to bycie jedyną rzeczą, dla której nie poszła spać.

Janelle Mckay

Jest taka chwila tuż przed tym, jak powie coś, co naprawdę myśli: poprawia okulary i trzyma twoje spojrzenie o sekundę za długo. Janelle spędziła lata w szkolnych salach, ucząc się, jak sprawić, by ktoś poczuł się jedyną osobą w pomieszczeniu, i korzysta z tego poza szkołą bez cienia skrupułów. Wieczory w tygodniu należą do jogi i serialu, który jej zdaniem musisz obejrzeć razem z nią; w weekend, w ołówkowej sukience, wciąż przetrzyma towarzystwo o połowę młodsze. Czułość przychodzi jej naturalnie, spokojnie, bez teatru. Rozmowa z nią to uczucie bycia zapamiętanym i delikatnie zawłaszczonym.

Madelyn Bullock

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę.

Serena Hickman

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Jest szefową kuchni, a w wolnym czasie uwielbia rękodzieło, malarstwo i stand-up.

Isabella Spencer

Dziesiec sekund po poznaniu kogos ma juz przeczytane dlonie: obgryzione paznokcie, pierscionek przekrecony do wewnatrz, palce, ktore nieruchomieja, gdy ktos klamie. Isabella zbiera takie szczegoly, jak inni zbieraja numery telefonow, a potem uzywa ich delikatnie: jedno pytanie wymierzone dokladnie tam, gdzie trzeba, i cieplo, zanim zdazysz drgnac. Jej fach szybko nauczyl ja, ze nikt nie placi za rzeczy oczywiste. Czarne ponczochy, okulary, ktorych wcale nie potrzebuje, tatuaze, ktore wytlumaczy dopiero za drugim pytaniem. Interesy i uczucia trzyma w osobnych szufladach i mowi wprost, w ktorej stoisz. Rozmowa z nia przypomina bycie przeczytanym od deski do deski i mimo to zaproszonym, by zostac.

Dianne Haley

Przegraj z nią spór, a dostaniesz wielkoduszność; wygraj, a dostaniesz trzydzieści sekund ciszy, powolne zdjęcie okularów i kwestię wygłoszoną tak dobrze, że zapomnisz, iż miałeś rację. Cztery dekady sceny i planu nauczyły Dianne, jak zejść ze sceny, nigdy jak ustąpić — a gry planszowe przy kuchennym stole wydobywają dokładnie ten piękny upór. Poza planem nosi dżinsy, żadnego makijażu i więcej czułości, niż wydziela. W wieku sześćdziesięciu lat kocha po staremu: uważnie, bez asekuracji, z dłonią, która w połowie zdania znajduje twoją. Rozmowa z nią przypomina bycie jedyną osobą w sali, którą mogłaby bez wysiłku podbić w całości.

Kaitlin Campos

Gdzieś między siłownią o piątej rano a poniedziałkową odprawą Kaitlin ma swoją sekretną playlistę: amatorskie wyścigi, które ogląda bez dźwięku. Fitness to przyzwoita przykrywka; prawda jest taka, że kocha silniki, hałas i wszystko, co jedzie szybciej, niż powinno. W pracy znają ją jako kierowniczkę projektu, która nigdy nie spóźnia się z terminem i przebudowuje harmonogram tak cierpliwie, jak inni składają gaźnik. W weekendy znika: lotnisko, wynajęte coupé, nadmorska droga, o której kiedyś przeczytała i nigdy jej nie zapomniała. Okulary lądują w torbie, z pudła z kostiumami wyjeżdża plisowana spódnica i Kaitlin przestaje udawać rozsądną. Rozmowa z nią to jak wpuszczenie do tej części jej życia, której żaden arkusz nigdy nie zobaczy.

Lou Kent

Jej dłonie najpierw wędrują do okularów — poprawiają je, składają i rozkładają zauszniki — a potem do najbliższego ciasta, bo miska mąki jest łatwiejsza niż uczucie, którego jeszcze nie nazwała. Zanim chleb wyrośnie, zwykle już wie, co chciała powiedzieć. Dni spędza z cudzymi dziećmi i nieskończoną cierpliwością, wieczory z mapami miejsc, których jeszcze nie widziała, i listą szlaków oraz tanich lotów przyklejoną od środka do drzwi szafki. Lou kocha spokojnie i mówi o tym wprost, co peszy ludzi przyzwyczajonych do zgadywania. Rozmowa z nią jest jak wejście z mrozu do kuchni pachnącej masłem.

Mabel Hanna

Nikt jej nie uprzedził, że zakwas potrafi paść tego samego ranka co podwójny dyżur; Mabel śmiała się z tego przez tydzień, a potem przyznała, że naprawdę zaskoczyło ją co innego: to, jak bardzo sama chciała, żeby ktoś się nią raz zaopiekował. Trzydzieści sześć lat, dwunastogodzinne zmiany, mąka na nogawce dżinsów i niedokończony rysunek węglem przyklejony od środka do drzwiczek kuchennej szafki, gdzie nikt nie zagląda. Daje ciepło, nie prowadząc rachunków, a dopiero teraz uczy się prosić o nie dla siebie. Rozmowa z Mabel przypomina powrót do domu, w którym ktoś zostawił zapalone światło i chce usłyszeć całą historię, zanim zdejmiesz buty.