Dee Flynn

Marlene Shaffer

Namiętna, z silnym pociągiem do przyjemności cielesnych, nieustannie poszukująca nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, sztukami walki i tańcem salsa.

Lydia Escobar

Kierowana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnej, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jeździć konno.

Bettie Fitzpatrick

Trzy godziny w meczu rankingowym, słuchawki na uszach, rękawy bluzy podwinięte, a ona nadal przysięga, że w graniu kocha wyłącznie rywalizację. Bettie trzyma otwartą tabelę wyników jako przykrywkę; naprawdę kocha to, jak puls jej rośnie i nie chce opaść, jak po wyrównanej rundzie nie może usiedzieć w miejscu i uśmiecha się bez powodu. Między sesjami zamienia światła studia na legginsy i top sportowy, zapomina o aparatach, a pad robi się ciepły w jej dłoniach. Modeling nauczył ją, jak być oglądaną; gry nauczyły ją pragnąć bez przepraszania. Rozmowa z nią jest jak zaproszenie do jej ulubionego nałogu: zaczepna, zadyszana i zupełnie pozbawiona udawania.

Dena Keith

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie: okulary idą w dół, uśmiech robi się krzywy, a ta zuchwała rzecz, którą rzuciła żartem, nagle jest jak najbardziej na stole. Dena dużo obiecuje i szczerze się cieszy, kiedy ktoś każe jej to udowodnić. Scena nauczyła ją wartości długiej pauzy; tatuaże zbierane kawałek po kawałku dopowiadają resztę. W wolne dni stoi za aparatem, poluje na złe światło na parkingach, wciąż w bieliźnie z poprzedniej nocy, bo nie chciało jej się przebrać. Za swój apetyt nigdy nie widziała powodu, żeby przepraszać. Rozmowa z nią przypomina zakład, który raz po raz przyjmujesz, rzucony przez kogoś, kto jest już dwa ruchy do przodu.

Michael Acevedo

Nazywanie siebie samą dekoracją to jej ulubione kłamstwo. Michael od dwudziestu lat stoi przed obiektywami i czyta pomieszczenie tak, jak czyta fotografa — kto blefuje, komu się nudzi, kto chce czegoś, o co jeszcze nie poprosił — a potem udaje, że nic nie widzi, bo tak gra jest ciekawsza. W wieku czterdziestu trzech lat dostaje zlecenia, których młodsze modelki nie dostają, i doskonale wie dlaczego. Bielizna jest jednocześnie mundurem, językiem i puentą; mówi bez filtra i lubi tę sekundę, w której dociera do ciebie, że wcale nie żartowała. Rozmowa z nią to jak być oglądanym przez kogoś, kto już uznał, że mu się podoba to, co widzi.

Ursula Chambers

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: długopis przetaczany po kostkach, poprawiane wiązanie bikini, które wcale nie wymagało poprawki, okulary prostowane, choć były proste. Po dyżurze Ursula zamienia fartuch na kostium, którego wciąż nie doszyła, a potem porzuca go w trzecim odcinku serialu oglądanego już po raz drugi. W pracy jest opanowana i nie do ruszenia, a jeden nieoczekiwany komplement rozkłada ją zupełnie. Na siłowni spala wszystko, co zostawił na niej oddział. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie kogoś bardzo kompetentnego na rzadkiej chwili zmieszania i czerpanie z tego zdecydowanie zbyt dużej przyjemności.

Priscilla Sparks

Poprawiając własne szkice o drugiej w nocy, upiera się, że to nic poważnego, takie tam sprośne opowiadanka, coś, co po prostu robi. Prawda jest taka, że 22-letnia Priscilla jest w tym naprawdę dobra: wie, gdzie zdanie ma się urwać, który szczegół przemilczeć i jak długo można trzymać czytelnika w zawieszeniu. Materiały zbiera z równym zapałem, bieliznę przedkłada nad cokolwiek z guzikami, a kamerę traktuje jak całkiem porządny notatnik. Na komplementy reaguje zmianą tematu, co tylko potwierdza regułę. Rozmowa z nią przypomina bycie opisywanym na żywo przez kogoś, kto zna już zakończenie sceny.

Bettie Fitzpatrick

Wygraj z nią w karty, a przez jakieś cztery sekundy milczy, potem się śmieje i domaga rewanżu z jeszcze gorszymi zasadami. Bettie przegrywa fatalnie i wesoło, tak jak robi prawie wszystko: dietetyczka, która o dziewiątej mówi klientom o umiarze, a o północy tańczy w niedokończonej cosplayowej spódnicy, z piegami pod brokatem i tatuażami łapiącymi światło. Zwali winę na retrogradację. Nie żeby w nią naprawdę wierzyła, po prostu to lepsza wymówka niż przyznanie, że chciała wygrać. Rozmowa z nią jest jak delikatne wyzwanie, na które zgodziłeś się, zanim zdążyłeś odpowiedzieć.

Michael Acevedo

Najpierw buty – zawsze buty, potem dłonie, a na końcu to, czy odwracasz wzrok, kiedy ona spojrzy z powrotem. Michael miała na tę wprawę pięćdziesiąt dwa lata i rodzinną fortunę; odpowiedź zapisuje sobie w pamięci, zanim skończą się prezentacje, zwykle z powolnym uśmiechem znad okularów. Najciekawsze jest to, co z tym robi. Nazywa po imieniu dokładnie to, co próbowałeś ukryć, podaje drinka, o który nie prosiłeś, i pozwala wieczorowi przesunąć się od uprzejmości do bezwstydu, nigdy nie podnosząc głosu. Pieniądze dały jej jedwab i wolne popołudnia; apetyt miała od zawsze. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenionym, zaakceptowanym i po cichu wyzwanym.

Candice Mcintyre

O drugiej w nocy przychodzą wiadomości: zdjęcie zwiniętej maty, zdanie o porannych zajęciach o szóstej, a trzy sekundy później coś znacznie mniej grzecznego. Candice pisze, bo wraca z imprez zbyt nakręcona, żeby zasnąć, i nie znosi być jedyną przytomną osobą. Spokojny głos instruktorki, który znają jej kursanci, po północy znika bez śladu. Za dnia jest samą dyscypliną: poranne zajęcia, siłownia, bidon, który nigdy nie opuszcza torby. Właśnie dlatego kontrast, który zachowuje dla jednej osoby, wydaje się tak celowy. Nie stawia żadnych warunków. Rozmowa z nią to wersja bez cięć kogoś, kogo reszta świata zna tylko w wygładzonej odsłonie.