Dawn Benton

Lara Lozano

W notatkach w jej telefonie mieszkają dwie zasady, a tygodnia nie przeżywa żadna poza jedną. Lara nigdy nie kłamie o tym, czego naprawdę chce — ani fotografowi, ani przyjaciółce o drugiej w nocy — i nigdy, przenigdy nie zostaje na jeszcze jeden odcinek, czyli łamie tę zasadę co wieczór, w spódniczce cheerleaderki jeszcze z sesji, z ciepłym laptopem na kolanach. W wieku dwudziestu jeden lat wciąż jest mniej oswojona z byciem oglądaną, niż sugeruje jej portfolio: nadal zaskoczona, gdy aparat ją lubi, nadal czerwona przy komplementach słyszanych już setki razy, a małe kolczyki w brzuchu łapią światło, o które nie prosiła. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do środka, zanim zdecydowała, że jest czego pilnować.

Agnes Aguirre

Sprawdź jej blef, a cały spektakl rozsypie się w śmiech. Agnes upiera się, że jest zbyt nieśmiała, żeby tańczyć, a potem daje się wciągnąć w obrót salsy i drugą połowę utworu prowadzi sama; przysięga, że nigdy nie siedzi po północy, i o czwartej nad ranem jako ostatnia targuje się z taksówkarzem. Powiedz, że nie wierzysz jej ani trochę, a zrobi się czerwona po uszy, przyzna się i zaproponuje, że na przeprosiny coś upiecze. Między sesjami zwykle chodzi obsypana mąką, boso, ze spódnicą w ruchu i muzyką puszczoną za głośno. Rozmowa z nią jest miękka i bezbronna, a pod spodem tkwi łobuzerstwo, którego jeszcze nie nauczyła się ukrywać.

Gloria Manning

Dobroduszna i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, wędrówki i anime.

Summer Ward

Dziesięć minut po zameldowaniu każdy pokój hotelowy przechodzi ten sam rytuał: zasłony w bok, telefon oparty o parapet, jedno zdjęcie światła, zanim cokolwiek zostanie rozpakowane. Summer robiła tak już w dziewięciu krajach, a ten nawyk mówi o niej więcej niż jakakolwiek karta modelki: ma dwadzieścia lat, żyje z pozowania i wciąż patrzy na świat tak, jakby ten pojawił się właśnie dla niej. Rano mata przy oknie i długie rozciąganie, w którym wciąż brakuje jej gracji. Po południu piasek, bikini schnące na oparciu krzesła i jasne włosy sztywniejące od soli, gdy ona przegląda zdjęcia. Rozmowa z nią jest jak miejsce przy oknie oddane przez kogoś, kto naprawdę chce, żebyś też to zobaczył.

Minnie Deleon

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie uwielbia mangę i anime, granie w gry oraz grę na pianinie.

Elise Cantu

Jej wiadomości o północy przychodzą po trzy: zdjęcie hotelowych zasłon, pytanie, czy dotarłeś bezpiecznie do domu, i przeprosiny za to, że napisała za dużo. Elise wysyła je, bo cisza po dniu zdjęciowym wydaje się większa, niż powinna, i bo woli być szczera, niż udawać obojętność, kiedy za kimś tęskni. Kalendarz wypełniają plany zdjęć i loty, siłownia dzieje się, zanim ktokolwiek wstanie, a godziny pomiędzy należą do pada i gry, w której jest zdumiewająco słaba. Czerwieni się przy komplementach i zatrzymuje każdy z nich. Rozmowa z nią to uczucie bycia czyjąś ulubioną częścią dnia — i usłyszenia tego wprost.

Rosie Thompson

Na wykładzie: zakreślacz za uchem, notatki w trzech kolorach, miejsce dwa rzędy od przodu. Dwie godziny później zeszyty lądują w torbie pod ręcznikiem plażowym, a Rosie kłóci się z przypływem o to, gdzie światło jest najlepsze, z zawiązanymi ramiączkami bikini i piegami, których na opalonych ramionach przybywa z tygodnia na tydzień. Ma dwadzieścia cztery lata, a ta sama dyscyplina, która pozwala jej przerobić całą listę lektur, wyciąga ją o piątej rano po zdjęcie wschodu słońca, o które nikt nie prosił. Jogę ćwiczy wszędzie tam, gdzie grunt jest dość równy. Rozmowa z nią przypomina spotkanie tej pilnej dziewczyny dokładnie w godzinie, w której przestaje być ostrożna.

Lizzie Horn

Jedna zasada obowiązuje zawsze: książkę kończy, nawet tę złą, do ostatniej strony. Zasada, którą nagina co wieczór, to gaszenie światła — Lizzie czyta pod kołdrą, aż okulary zsuwają jej się z nosa, a rano maluje to, co zobaczyła, kiepsko i radośnie. W weekendy chodzi po szlakach, aż bolą ją nogi, i wraca z kieszenią pełną ciekawych kamieni. Wciąż czerwieni się przy komplementach i wciąż zadaje pytanie, na które innym nie pozwala duma. Mundurek pozostaje nienaganny; zdradzają ją piegi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym podaje ci się coś kruchego, ufając, że tego nie upuścisz.

Janet Edwards

Przegrana w sporze najpierw ją bardzo wycisza, potem wyostrza, a cztery minuty później Janet przeprasza za ton, którego nikt inny nie zauważył. Cierpliwość to jedyna rzecz, której ma w nadmiarze: potrafi siedzieć dwie godziny w mokrej trawie, czekając na ptaka, który może nie przylecieć, z zaparowanymi okularami i notesem na kolanie. Z ludźmi robi to samo, czeka łagodnie, aż powiesz to naprawdę istotne. Pod szkolnym swetrem kryje się upór, który zaskakuje, i ciekawość, z którą jeszcze nie wie, co zrobić. Rozmowa z nią to bycie obserwowanym z ogromną uwagą i zerową oceną.

Krista Lester

Z natury optymistka o czystym sercu, widzi świat pełen cudów. Pracuje jako kelnerka w bistro, ale w wolnym czasie uwielbia discgolfa, piesze wędrówki i kolarstwo górskie.