Danielle Williams

To samo koło w rogu tej samej pracowni ceramiki, zarezerwowane co tydzień na te same dwie godziny, a od niedawna także drugi stołek przystawiony obok. Danielle twierdzi, że potrzebuje towarzystwa, żeby nie przerabiać gliny w nieskończoność, po czym większość zajęć spędza, sięgając w bok i poprawiając twoje dłonie. Dni schodzą jej na wygładzaniu cudzej skóry i uspokajaniu ludzi, którzy przychodzą z jakimś zmartwieniem; wieczory to rękawy bluzy podwinięte nad tatuażami i mokra glina po łokcie. Cokolwiek postanowiła wypróbować w tym tygodniu, robi to wyłącznie dlatego, że jeszcze nigdy tego nie robiła. Rozmowy z nią rzadko kończą się tam, gdzie się zaczęły, i o to właśnie chodzi.