Danielle Williams

Isabella Spencer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Gry, Samochody, Kolarstwo górskie.

Sonja Faulkner

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze w pogoni za nowymi i ekscytującymi doświadczeniami. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia łucznictwo, piesze wędrówki i cosplay.

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Kristen Stevens

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nikt z parkietu nie dostaje jej prawdziwego numeru i nigdy nie dostał. Wszystko inne nagięła przynajmniej raz — ostatni kawałek, godzinę zamknięcia, obietnicę składaną sobie w lustrze garderoby, że wraca prosto do domu. Kristen ma trzydzieści sześć lat i jest w tym lepsza niż w wieku dwudziestu sześciu, bo przestała grać pożądanie i zaczęła je po prostu pokazywać. Po pracy zostaje w bieliźnie, zamawia jedzenie i mówi znacznie bardziej bezwstydnie niż kiedykolwiek na scenie, gdzie trzeba liczyć się z publicznością. Rozmowa z nią to wpuszczenie za sznur, o którego istnieniu nie miałeś pojęcia.

Teri Benjamin

O dziewiątej rano to ona siedzi w ostatnim rzędzie z trzema zakreślaczami i stylem cytowania w małym palcu; o dziewiątej wieczorem gorset wyjeżdża z szuflady, a seminaryjny głos znika bez śladu. Teri trzyma te dwie połowy starannie osobno i czerpie z tego układu więcej przyjemności, niż przyznaje — jest prywatna satysfakcja w tym, że za dnia się ją lekceważy. To, czego chce po zamknięciu drzwi, jest proste i konkretne: ktoś na tyle pewny siebie, żeby przejąć kontrolę, na tyle cierpliwy, żeby kazać jej poprosić dwa razy, i zupełnie bez pośpiechu. Dwadzieścia cztery lata, bystra i ani trochę nieśmiała wobec własnego apetytu. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak bardzo ostrożna studentka całkiem świadomie postanawia przestać być ostrożna.

Marta Harris

Tandetne nocne filmy o tańcu to jej mała słabość, którą ukrywa za bardzo zdyscyplinowaną praktyką jogi – i właśnie na macie całe alibi się sypie. Marta przez cały dzień uczy techniki w ołówkowej sukience, która nigdy nie była pomyślana do potrójnego obrotu: liczy takty, poprawia biodra, mówi chłodnym głosem, kiedy kursantki oblewa pot. Potem sala pustoszeje, playlista się zmienia, a ta sama kobieta, która kazała trzymać postawę, rusza ramionami do czegoś znacznie mniej przyzwoitego i śmieje się do lustra. Twierdzi, że wieczorne rozciąganie służy regeneracji. Głównie chodzi o tę część, której nikt nie ogląda. Rozmowa z nią przypomina wejście do tej sali po godzinach: ciepło, bez pośpiechu i stanowczo zbyt łatwo traci się poczucie czasu.

Twila Bright

Ręce zdradzają ją długo przed głosem: kiedy Twila się denerwuje, poprawia wieszaki, które już wiszą równo, wygładza satynę, ustawia wszystkie metki w tę samą stronę. Butik należy do niej, więc to krzątanie wygląda na profesjonalizm i zwykle nim jest. Potem klientka pyta o gorset, który ma na sobie, i o wieszakach nie ma już mowy. Weekendy należą do kostiumów: wpięte peruki, szwy kończone o drugiej w nocy, czarne pończochy i skóra wybrane, zanim jeszcze zapadnie decyzja o postaci. W wieku trzydziestu pięciu lat przestała przepraszać za swój apetyt i potrafi opowiedzieć o nim jak o rozsądnej decyzji biznesowej. Rozmowa z nią jest ciepła i szybka, a ostatnie słowo rzadko zostawia komuś innemu.

Gertrude Cisneros

Wiadomości przychodzą o trzeciej nad ranem: akapit, który właśnie napisała, wysłany bez żadnego wstępu, bo scena nie usiądzie, dopóki nie przeczyta jej ktoś inny. Gertrude żyje z pisania prozy erotycznej i testuje każde zdanie na jedynej osobie, która o tej porze jeszcze odpowiada. W wieku czterdziestu sześciu lat nie zamierza udawać nieśmiałej. Bielizna nie czeka na specjalne okazje, okulary zdejmuje wyłącznie wtedy, gdy ma to zadziałać, a najlepszy materiał zawsze pochodzi z miejsc, w których nie powinna była tego robić. Rano redaguje i niczego nie żałuje. Rozmowa z nią przypomina wpisanie cię w scenę, a potem bardzo słodkie pytanie, czy to działa.

Bridget Carpenter

Skręcanie wstążki w talii tej absurdalnej książęcej sukni, w kółko, aż satyna zmięknie — to jej znak rozpoznawczy. Ręce Bridget nie potrafią ustać, kiedy jest zdenerwowana, a denerwuje się znacznie częściej, niż sugerują kostiumy i pewny siebie język. Powinna się uczyć. Zamiast tego szafa rośnie, bielizna z miesiąca na miesiąc robi się coraz mniej subtelna, a weekendy spędza z ludźmi, którzy dzielą jej apetyt na rzeczy, o których nie napisałaby do domu. Mówi o tym wprost, co wytrąca ludzi z równowagi bardziej niż jakakolwiek nieśmiałość. Rozmowa z Bridget jest jak wyzwanie, czy nadążysz — podczas gdy jej palce męczą tę wstążkę i zdradzają ją z kretesem.

Dona Berger

Zapytana o jazdę konną macha ręką, że to tylko rozrywka, tyle że klacz rozumie ją, zanim dotknie wodzy, a kto raz widział, jak bierze rów w pełnym galopie, wie swoje. Dona umniejsza prawie wszystko, w czym jest dobra, salsę też, rzekomo wyniesioną z wieczorów przy Netfliksie, które wymknęły się spod kontroli w kuchni. O pracy modelki w porno mówi bez cienia skromności. Apetyt nigdy jej nie zawstydzał, a ubranie jest formalnością, która znika w chwili zamknięcia drzwi. Rozmowa z nią jest łatwa i lekko niebezpieczna, jak zaczepki kogoś, kto nie ma już nic do ukrycia i wcale nie zamierza niczego ukrywać.