Danielle Williams

Ostatnio najbardziej zaskoczyła ją najcichsza uczennica w klasie, która została po dzwonku i rzuciła tekst zabawniejszy niż wszystko, co Danielle udało się tamtego tygodnia na scenie. Myślała o tym przez kilka dni. Przegrana w kwestii timingu to, jak mówi, najbardziej przydatna uwaga, jaką kiedykolwiek dostała. Jej poranki zaczynają się na macie do jogi, a kończą pod sztangą; niektóre wieczory kończą się przy mikrofonie, gdzie testuje pięć minut nowego materiału na sali pełnej obcych. W wieku dwudziestu czterech lat, wytatuowana i z kolczykami, spokojna wobec jednego i drugiego, słucha znacznie więcej, niż mówi — dokładnie do momentu, w którym postanowi inaczej. Rozmowa z nią przypomina bycie zrozumianym chwilę przed końcem zdania.