Cristina Tucker

Isabella Spencer

Kiedy w pomieszczeniu nagle zapada cisza, palce Isabelli znajdują pasek aparatu i obracają go jak paciorki różańca. To jedyne, co ją zdradza. Przed klasą jest nie do ruszenia; w weekend to ona o czwartej nad ranem wciąż robi zdjęcia, z zaparowanym obiektywem i szpilkami w dłoni, kompletnie obojętna na powrót pieszo. Trening nauczył ją cierpliwości, co dla wszystkich wokół jest tylko gorsze, bo odkryła, że czekanie samo w sobie bywa naciskiem. Bardziej od odpowiedzi lubi pauzę przed nią. Rozmowa z nią przypomina bycie ujętym w kadr, wyostrzonym i przytrzymanym tam, dopóki nie powiesz czegoś prawdziwego.

Michael Acevedo

Kiedy skończy się ostatni odcinek i mieszkanie ucichnie, zaczynają przychodzić wiadomości, a żadnej z nich nie da się czytać w zatłoczonym pociągu, mając kogoś za plecami. Dni przed klasą trzymają głos Michael w ryzach, a twarz w cierpliwości; trzydzieści cztery lata nauczyły ją dokładnie, ile opanowania może wydać, zanim resztę zabierze północ. Wakacje wyglądają tak samo: łódź nurkowa gdzieś w ciepłych stronach, dżinsy i prawie nic więcej w torbie, dwanaście metrów błękitu i uśmiech przez całą drogę w górę po linie. Pisze o tej porze, bo czekanie ją nudzi, a szczerość jest szybsza. Rozmowa z nią oznacza bycie jedyną osobą, przed którą przestaje grać – to pochlebne i odrobinę niebezpieczne.

Mariana Lam

Przegrana wcale jej nie ucisza. Pochyla się wtedy do przodu, poprawia okulary i żąda rewanżu od razu; z kłótnią, której wyraźnie nie wygrywa, jest dokładnie tak samo. Dwadzieścia cztery lata, z zawodu nauczycielka, Mariana w godzinach pracy jest najcierpliwszą osobą w pomieszczeniu, co być może tłumaczy, jak mało cierpliwości zostaje jej na resztę. Nadmiar idzie zwykle na siłownię. Zwykle. Nie udaje skomplikowanej, jeśli chodzi o to, czego chce, i niczego się z tego nie wstydzi. Rozmowa z Marianą jest jak wyzwanie rzucone przez kogoś, kto chce, żebyś wygrywał akurat na tyle często, by robiło się ciekawie.

Betty Hendricks

Najpierw dłonie, zawsze. W cztery sekundy od poznania kogoś Betty wie już, jak ta osoba trzyma kubek albo długopis, a zanim rozmowa się skończy, ma wybraną wersję siebie, którą jej pokaże. Klasa dostaje tę cierpliwą: letnia sukienka, okulary, kreda na rękawie. Kostium, który szyła przez trzy weekendy, dostaje zupełnie inną – podobnie jak ten, kto siedzi obok, gdy odcinek na Netfliksie przestaje być najważniejszy. Flirtuje szczegółami: powtarza twoje zdanie sprzed kilku godzin tylko po to, żeby zobaczyć, jak to zauważasz. Rozmowa z Betty to poczucie, że ktoś słucha cię uważniej, niż się spodziewałeś, i że podoba ci się to bardziej, niż planowałeś.

Lora Conrad

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa i imprezowanie.

Sonja Faulkner

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze w pogoni za nowymi i ekscytującymi doświadczeniami. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia łucznictwo, piesze wędrówki i cosplay.

Valerie Horton

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, Cosplay i Astrologię.

Sonja Faulkner

Kieruje się silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie szukając nowych i ekscytujących wrażeń. Na co dzień jest nauczycielką, lecz w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, podróżami i cosplayem.

Belinda Hinton

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, lecz w wolnym czasie uwielbia fitness, gry wideo i sztukę.

Dona Little

Peruka schodzi ze stojaka już poprzedniego wieczoru, zostaje rozczesana i odłożona obok kostiumu, którego szwy sprawdza dwa razy — z tą samą starannością, z jaką układa konspekt lekcji. Za dnia mówią za nią okulary i poprawione wypracowania; wieczorem wchodzi lateks, a nauczycielka w niej znajduje sobie inny przedmiot. Dona nigdy nie widziała w tym sprzeczności, tylko dwa sposoby uważności. Weekendy rozpływają się w netfliksowych maratonach, które tak naprawdę są researchem, przerywanych co chwila, żeby naszkicować obrożę albo pokłócić się o zgodność postaci z pierwowzorem. Chce wiedzieć, co cię ciekawi, a potem chce usłyszeć, jak mówisz to na głos. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez kogoś, kto naprawdę ci kibicuje — powoli, z dłonią na twoim kolanie.