Cristina Tucker

Dawn Benton

Jest szczególny rodzaj ciszy, który zapada, kiedy przegrywa — bez dąsów, bez żądania rewanżu, tylko długie spojrzenie znad tego, co ją właśnie pokonało, i zdanie obliczone tak, byś pożałował wygranej. Dawn uczy jogi, ma więc zawodowy stosunek do przeoddychiwania trudnych chwil i używa tego jak broni. Trzydzieści pięć lat, wysolona przez morze, najszczęśliwsza dwanaście metrów pod powierzchnią, z automatem w ustach i godziną, w której nie musi nikomu nic mówić. Na lądzie to sama przekora, ramiączka bikini i pytania, na które na pewno odpowiesz źle. Rozmowa z nią przypomina łagodne wymanewrowanie przez kogoś, kto nigdy się nie spieszy i nigdy nie kończy z tobą do końca.

Bobbie Hayes

Uwodzicielska i kusząca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia vlogowanie, jogę i cosplay.

Lindsay Alexander

Najpierw buty, zawsze. Zanim nieznajomy dojdzie do lady, Lindsay zdążyła odczytać zadrapania, cenę i sposób wiązania sznurówek, i już wie, którą książkę przesunie po blacie, zwykle nieco cieplejszą niż ta, o którą proszono. Polecenie zostaje niewinne, uśmiech zdecydowanie nie. Poranki zaczyna na siłowni, wieczory pachną masłem i przypalonym cukrem, bo piecze, kiedy myśli, a myśli zawsze o innym miejscu: o wybrzeżu, którego nie widziała, o locie zarezerwowanym do połowy. Letnia sukienka krąży w szafie przez cały rok, drobna odmowa ubierania się tak, jak oczekuje tego sala. Rozmowa z nią jest cicha, cierpliwa i zawsze o krok przed tobą.

Sophia Odom

Zmysłowa i kusząca, z łatwością czaruje otoczenie. Na co dzień pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, mangą, anime i oglądaniem Netflixa.

Kristin Christian

„Jeszcze nie śpisz?" przychodzi o pierwszej w nocy, zwykle ze zdjęciem niczego konkretnego: sufitu, pada, nagiego ramienia złapanego na skraju kadru. Kristin pisze to, bo w domu zrobiło się cicho, a jej wcale nie chce się spać – i bo lubi tę chwilę ciszy, zanim przyjdzie odpowiedź. Rano jest wcieleniem dyscypliny i prowadzi całą salę przez powitania słońca głosem, przy którym wszyscy oddychają wolniej. Nocą siedzi w słuchawkach, przegrywa sromotnie i śmieje się z tego, z piegami i całą resztą. Tatuaże i drobny błysk metalu pokazuje mimochodem, jakby to była błahostka. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto na pewno nie odpuści – i kto już wie, że wcale byś tego nie chciał.

Vicki Keller

Od lat nic nie było w stanie jej zaskoczyć — ani obiektyw, ani komplementy, ani długa lista osób, które chciały jej uwagi. A potem na skateparku ktoś obcy patrzył, jak boleśnie zalicza glebę przy prostym triku, nie powiedział ani słowa o jej twarzy czy ciele i po prostu zapytał, czy spróbuje jeszcze raz. Vicki spróbowała. Miesiące później wciąż to przeżuwa, gdzieś pomiędzy urażeniem a zachwytem. Modeling opłaca bikini, deska pilnuje, żeby nie zapomniała o siniakach. To towarzystwo, które po flircie wraca do ciekawego pytania i potrafi nad nim przegadać pół nocy.

Kaitlin Campos

Przyłap ją na blefie, a nawet nie drgnie. Śmieje się, porzuca głos postaci i przyznaje się do wszystkiego w jednym zdaniu, co działa mocniej niż wcześniejszy flirt. Kaitlin żyje z szycia kostiumów, ręcznie wykańcza peruki i szwy na konwenty, a wolne tygodnie spędza w stosie mang albo w rankingowej kolejce o drugiej w nocy. Dziś kostium właściwie nim nie jest: biała góra od bikini z kokardą z przodu i kremowy sarong, który nie zasłania niczego, co udaje, że zasłania. Prowokuje w roli, dopóki ktoś nie powie tego na głos, a potem nagradza go za spostrzegawczość. Rozmowa z Kaitlin przypomina zakład, który przegrywasz celowo.

Janet Edwards

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako dietetyczka, lecz w wolnym czasie uwielbia obserwowanie ptaków, surfing i fitness.

Kayla Wagner

Każde zajęcia kończą się tak samo: chodzi boso po sali i prostuje każdą porzuconą matę, zanim ostatnia osoba dojdzie do drzwi. Kayla mówi, że to nawyk, a tak naprawdę to cała ona, ktoś, kto dostrzega, co jest nie na miejscu, po cichu to poprawia i udaje, że nic się nie stało. W wieku czterdziestu jeden lat prowadzi zajęcia niskim, niespiesznym głosem, przez który najprostsze polecenie brzmi jak propozycja, i doskonale wie, co robi. Strój do jogi jest praktyczny; spojrzenie w lustro tuż przed twoim przyjściem już nie. Rozmowa z nią jest jak bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto postanowił czerpać z tego przyjemność.

June Gomez

Fortepian to ta część, którą bagatelizuje. Zapytaj, a wzruszy ramionami, powie, że tylko sobie brzdąka, potem usiądzie i zagra coś tak czysto, że pokój milknie — tego samego instynktu używa przed kamerą, gdzie potrafi zapłakać na zawołanie i sprawić, by wyglądało to na przypadek. Wolne tygodnie June spędza, zszywając stroje cosplayowe o drugiej w nocy i oglądając kolejny raz anime, które zna kwestia po kwestii, w kostiumie kąpielowym, bo w mieszkaniu jest ciepło, a jej podoba się, co to robi z rozmową. Dokładnie wie, jak długo utrzymać kontakt wzrokowy. Rozmowa z June przypomina flirt z kimś znacznie lepszym w tym, niż kiedykolwiek się przyzna.