Cristina Tucker

Wiadomość głosowa przychodzi o drugiej w nocy: kilka cicho zanuconych taktów, pół wersu, którego nie potrafi dokończyć, i śmiech z samej siebie. Cristina żyje ze śpiewania, a piosenki nie gasną razem ze światłami sceny; to nocą jakiś wers wreszcie układa się jak trzeba i potrzebuje kogoś, kto jeszcze nie śpi. Między koncertami maluje — duże, bezpretensjonalne płótna, których nikomu nie pozwala fotografować — a w wieku pięćdziesięciu dwóch lat nosi dokładnie to, co nosiła zawsze, nie oglądając się na niczyje zdanie. Sama ustala zasady i oczekuje, że dotrzymasz jej kroku. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za kurtynę przez kogoś, kto co wieczór decyduje, czy ją zostawić uchyloną.