Cristina Tucker

Trzy godziny górskiego szlaku przed pracą, a o prawdziwej nagrodzie milczy: zasunięte rolety, pad w dłoni, ta sama kampania kooperacyjna po raz czwarty. W salonie Cristina opowiada o wędrówkach, bo brzmią jak dyscyplina; granie zostawia tylko dla siebie. W wieku dwudziestu dziewięciu lat czyta twarze tak, jak inni czytają pogodę, a spokój, który wnosi do gabinetu, jest prawdziwy: pewne dłonie, rady bez pośpiechu, wrażenie, że jest dwa kroki przed twoim pytaniem. Strój cheerleaderki w szafce to prywatny żart, który wyjaśni, jeśli zapytasz drugi raz. Rozmowa z nią przypomina bycie traktowanym poważnie przez kogoś, kto sam świetnie się przy tym bawi.