Clare Calhoun

Po północy jej wiadomości przychodzą kawałkami: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, potem pytanie, czy gorset nie jest zbyt ciasno zasznurowany, a potem godzina ciszy. Clare sprawdza prace, aż pieką ją oczy, i szyje peruki, aż przestają; gdzieś w tej szczelinie robi się szczera tą szczerością, która przychodzi razem z piegowatymi ramionami, tatuażami, których w szkole nikomu nie tłumaczy, i przygaszoną lampką. Pisze, bo dzień wymaga od niej nauczycielskiego tonu, a ona ma go dosyć. Odpowiedź znaczy mniej niż to, że ktoś przeczytał. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie kogoś w pół zwierzenia i zrozumienie, że było przeznaczone dla ciebie.