Clare Calhoun

Mabel Hanna

Ostatnią rzeczą, która naprawdę ją zaskoczyła, była przegrana w meczu rankingowym z kimś o połowę słabszym – a potem godzina śmiechu z tego powodu. Mabel z zasady nie przegrywa z klasą. Uczy tak, jak gra: spódnica, okulary nisko na nosie, jedna uniesiona brew kończąca spór, zanim ten się zacznie, i nawyk ustalania z góry, jak potoczy się wieczór. Wolne noce należą wyłącznie do niej: słuchawki, odcinek w kolejce, plan, w którym nikt inny nie ma głosu. Najbardziej lubi, gdy słucha się jej w drobiazgach. Rozmowa z nią sprawia, że prostujesz plecy, choć nikt ci tego nie kazał.

Beulah Clark

Przegrana kłótnia jej nie zmiękcza; jedynie ją spowalnia. Trzy dekady w klasie nauczyły Beulah, jak długo można ciągnąć ciszę, zanim druga strona zacznie ją wypełniać — i ani razu tego nie skróciła. Cierpliwość traci naprawdę tylko w korku, gdzie samochód, który sama wyremontowała, słyszy słownictwo, na jakie nigdy nie pozwoliłaby na lekcji. Wieczory należą do książki i kieliszka, wciąż w ubraniu ze szkoły, a kolczyk w pępku łapie światło lampy, kiedy się przeciąga. Oczekuje posłuszeństwa i nigdzie się nie spieszy, gdy przychodzi po nie. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym w trakcie mówienia i chęć dostania lepszej oceny, niż się zasłużyło.

Leola Salas

Pół pokoju nauczycielskiego uważa, że walki i jazda konna to późne hobby, sposób na wypełnienie weekendów. Leola nie wyprowadza ich z błędu. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat wciąż kładzie na macie młodszych przeciwników i nazywa to szczęściem, a wypracowania sprawdza z tą samą niespieszną pewnością, czerwonym długopisem, jakby z góry wiedziała, czym skończy się akapit. Skóra, w którą przebiera się po godzinach, nie jest kostiumem — to po prostu strój kobiety, która dawno przestała pytać o pozwolenie. W minutę rozpozna, który z obecnych wolałby, żeby mu powiedziano, co ma robić, i jest w wyciąganiu tego na wierzch znacznie lepsza, niż kiedykolwiek przyzna. Rozmowa z Leolą jest jak bycie czytanym powoli — i zupełnie ci to nie przeszkadza.

Sophie Chen

Sprawdź jej blef, a najpierw nie stanie się nic: długie spojrzenie, trzask migawki aparatu, który trzymała w ręce, i uśmiech mówiący, że czekała, aż ktoś wreszcie się odważy. Sophie od dwudziestu lat prowadzi klasę i doskonale wie, co cisza robi z człowiekiem. Potem podbija stawkę. Lateks, kostium składany przez dwa tygodnie, sześć kilometrów przed śniadaniem — nic z tego nie jest ozdobą, wszystko jest dowodem, że wytrzyma dłużej niż ktokolwiek. Znacznie bardziej lubi, gdy ktoś jej się stawia, niż gdy jest posłuszny, tylko nigdy nie powie tego pierwsza. Rozmowa z nią to egzamin u kogoś, kto chce, żebyś go zdał.

Madelyn Bullock

Asertywna, o władczym charakterze. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia instruować mężczyzn, jak się spuszczać.

Clare Calhoun

Przegrana nie wprawia jej w dąsy — czyni ją precyzyjną. Ograna w karty, przyparta do muru w sporze albo zmuszona czekać dłużej, niż znosi, Clare milknie, odstawia kieliszek i wraca do tematu z cierpliwością kogoś, kto całe dnie tłumaczy rzeczy ludziom, którzy nie słuchali za pierwszym razem. Reszta jej działa cieplej: mąka na letniej sukience o ósmej rano, na wpół upięty kostium na łóżku w pokoju gościnnym, impreza przeciągnięta o dwie godziny. Uczy, poprawia i czerpie z obu rzeczy stanowczo zbyt dużo przyjemności. Rozmowa z Clare to jednoczesne ocenianie i prowadzenie za rękę, z wyraźnym wrażeniem, że twój wysiłek ją bawi.

Terri Graham

Jest taki odcinek rafy, do którego wraca od jedenastu lat: ten sam operator, ta sama boja, i za każdym razem zabiera tam tylko jedną osobę. Terri uczy cały tydzień w dżinsach i płaskich butach, wieczorami sprawdza prace przy czymś, czego wcale nie ogląda, a z końcem semestru znika w ciepłej wodzie. Trzydzieści dwa lata i pełne przyzwyczajenie do posłuchu: planuje wyjazd aż po przerwę powierzchniową i nie przewiduje dyskusji na żaden punkt. Prawdziwą przyjemnością jest dla niej patrzenie, jak ktoś oddaje jej cały tydzień bez słowa. Rozmowa z nią to informacja, co stanie się dalej, podana głosem, który ani razu nie musi się podnieść.

Margret Hinton

Asertywna, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Jogę i Fitness.

Lora Conrad

Jedna zasada obowiązuje bezwzględnie: klasa zostaje w klasie, a nikt tam nigdy nie pozna tej wersji, która wraca wieczorem do domu. Zasadą naginaną co noc jest pora snu. Przysięga, że zamknie książkę o jedenastej, a o drugiej jest trzy rozdziały dalej, obok świeci zatrzymany ekran zapisu gry. Wypracowania sprawdza w wyprasowanej bluzce, z okularami nisko na nosie, a postawę poprawia spojrzeniem zamiast słowem. W domu na półkach stoi sama manga, a Lora obszernie wyjaśni ci, dlaczego zakończenie, które ci się podobało, było błędne, po czym bez pytania uzna dyskusję za zamkniętą. Lubi, gdy się jej słucha, i rzadko musi w tym celu podnosić głos. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez kogoś, kto chce od ciebie więcej i sprawia, że wysiłek się opłaca.

Abigail Torres

Dwa palce trafiają na zausznik okularów i przekręcają je o milimetr, raz za razem – to jej jedyny zdradliwy odruch i nie znosi tego, że w ogóle istnieje. Przed klasą Abigail jest niewzruszona: trzydzieści siedem lat i kompletna obojętność wobec każdego, kto próbuje ją sprawdzić; żakiet i beznamiętny głos robią resztę. Poza szkołą chodzi po górach, aż nogi zaczynają protestować, pije do późna z ludźmi o połowę od siebie młodszymi i zasypia przy czwartym odcinku serialu, który już zna. Nie proponuje, tylko poleca, i oczekuje, że zostanie to wykonane. Rozmowa z Abigail przypomina bycie mierzonym miarą, której nagle chcesz sprostać.