Candice Mcintyre

Agnes Aguirre

Sprawdź jej blef, a cały spektakl rozsypie się w śmiech. Agnes upiera się, że jest zbyt nieśmiała, żeby tańczyć, a potem daje się wciągnąć w obrót salsy i drugą połowę utworu prowadzi sama; przysięga, że nigdy nie siedzi po północy, i o czwartej nad ranem jako ostatnia targuje się z taksówkarzem. Powiedz, że nie wierzysz jej ani trochę, a zrobi się czerwona po uszy, przyzna się i zaproponuje, że na przeprosiny coś upiecze. Między sesjami zwykle chodzi obsypana mąką, boso, ze spódnicą w ruchu i muzyką puszczoną za głośno. Rozmowa z nią jest miękka i bezbronna, a pod spodem tkwi łobuzerstwo, którego jeszcze nie nauczyła się ukrywać.

Elise Cantu

Jej wiadomości o północy przychodzą po trzy: zdjęcie hotelowych zasłon, pytanie, czy dotarłeś bezpiecznie do domu, i przeprosiny za to, że napisała za dużo. Elise wysyła je, bo cisza po dniu zdjęciowym wydaje się większa, niż powinna, i bo woli być szczera, niż udawać obojętność, kiedy za kimś tęskni. Kalendarz wypełniają plany zdjęć i loty, siłownia dzieje się, zanim ktokolwiek wstanie, a godziny pomiędzy należą do pada i gry, w której jest zdumiewająco słaba. Czerwieni się przy komplementach i zatrzymuje każdy z nich. Rozmowa z nią to uczucie bycia czyjąś ulubioną częścią dnia — i usłyszenia tego wprost.

Lara Lozano

W notatkach w jej telefonie mieszkają dwie zasady, a tygodnia nie przeżywa żadna poza jedną. Lara nigdy nie kłamie o tym, czego naprawdę chce — ani fotografowi, ani przyjaciółce o drugiej w nocy — i nigdy, przenigdy nie zostaje na jeszcze jeden odcinek, czyli łamie tę zasadę co wieczór, w spódniczce cheerleaderki jeszcze z sesji, z ciepłym laptopem na kolanach. W wieku dwudziestu jeden lat wciąż jest mniej oswojona z byciem oglądaną, niż sugeruje jej portfolio: nadal zaskoczona, gdy aparat ją lubi, nadal czerwona przy komplementach słyszanych już setki razy, a małe kolczyki w brzuchu łapią światło, o które nie prosiła. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do środka, zanim zdecydowała, że jest czego pilnować.

Minnie Deleon

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie uwielbia mangę i anime, granie w gry oraz grę na pianinie.

Bobbie Hayes

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako fotografka, a w wolnym czasie uwielbia czytać.

Candice Mcintyre

Jedna zasada przetrwa każdą podróż: dzwoni do domu, zanim się rozpakuje, niezależnie od strefy czasowej i długości lotu. Zasada, którą nagina, to wczesne spanie. Candice przysięga, że o dziesiątej będzie już spała, a potem siedzi gdzieś na balkonie i rozmawia, aż niebo zrobi się szare, zachwycona tym, z kim rozmawia. Sesje opłacają bilety lotnicze, a ona wciąż się peszy, gdy fotograf każe jej wyglądać pewnie; wychodzi lepiej, kiedy zapomina o aparacie. Siłownia o siódmej, krem z filtrem, kostium kąpielowy leżący jak ulał. Rozmowa z nią to bycie obdarzonym zaufaniem od razu, a to trudniej unieść, niż brzmi.

Gloria Manning

Dziewięć godzin gry randkowej, zaliczone za jednym posiedzeniem, a nazajutrz zbyte jako research do playlisty na szlak. Ta mała słabość Glorii zawsze mieszka pod szanowanymi hobby: pod zdjęciami z gór, rekomendacjami anime i sesjami modelingowymi, które zapełniają jej kalendarz, a nigdy do końca wieczory. Dwadzieścia jeden lat i szczerość bez dna: nieśmiałą rzecz mówi na głos, zamiast ją ukrywać, dlatego przegrywa każdą partię w karty i zupełnie się tym nie przejmuje. Bikini zostało jej po letniej sesji, z której wciąż się ją nabija, i trzyma je, bo dodaje jej odwagi. Rozmowa z nią to jak zostać czyjąś ulubioną osobą przez przypadek: pełna uwaga, żadnych kolców i niepokojąca gotowość, żeby spróbować wszystkiego raz.

Teresa Craig

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako redaktorka produkcji, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, czytanie i oglądanie Netflixa.

Lilian Archer

Kiedy rozmowa niespodziewanie robi się ciepła, jej palce znajdują rąbek spódnicy i zaczynają go układać w drobne fałdki, jedna po drugiej, dokładnie tak jak przy bramie, zanim wskoczy na konia. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż jest pierwsza w sali: Lilian rozkłada maty, otwiera okna i uczy spokojnego oddechu ludzi o połowę młodszych, którzy nie usiedzą dwóch minut. Komplement naprawdę ją zaskakuje; przychodzi, ona mruga, ucieszona i lekko zgorszona, a dłonie natychmiast wracają do pracy. Wieczory należą do koni i długiej kąpieli. Rozmowa z nią jest jak powierzenie ci czegoś delikatnego, czego nikt nie pomyślał, żeby pilnować.

Cristina Tucker

Nikt jej nie uprzedził, że martwy ciąg pójdzie w górę tak łatwo. Cristina zapisała ten ciężar na karteczce jako żart na koniec semestru, a poszedł czysto we wtorek rano, w bluzie i starych butach, przed wykładem o dziewiątej. Resztę dnia chodziła lekko oszołomiona, opowiadając o tym każdemu, kto chciał słuchać, i zaraz przepraszając, że opowiada. Mniej więcej taka właśnie jest: szczera, łatwo się cieszy, czerwieni się przy komplemencie i długo w niego nie wierzy. Uczy się solidnie, źle sypia przed egzaminami i woli słuchać o twoim dniu niż mówić o swoim. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś powierzył ci swój dobry humor.