Candice Mcintyre

Przy pasku torby na aparat tkwi zniszczone pióro, a używa go częściej, niż ktokolwiek przypuszcza. Między sesjami wypisuje kiepskie dowcipy na stykówkach, puenty wiją się starannym pismem po twarzach, które fotografowała godzinę wcześniej. Candice pracuje w dżinsach i miękkim T-shircie, śmieje się w połowie ujęcia, żeby rozbić sztywną pozę, i przysięga, że najlepsze portrety powstają zaraz po tym, jak ktoś parsknie. Poranek zaczyna na macie do jogi, wieczór kończy odcinkiem anime, który zna już na pamięć i dla własnej uciechy komentuje okropnym głosem. Z ludźmi, których lubi, jest lekko i czule, bez wymuszania obietnic. Rozmowa z nią przypomina bycie podpuszczanym przez kogoś, kto potajemnie słucha bardzo uważnie.