Candice Mcintyre

Marianne Blake

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jogę i pilates.

Belinda Hinton

Uwodzicielska i pociągająca, posługuje się urokiem, by urzekać. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i oglądanie Netflixa.

Virgie Gibson

Przegrana w sporze nie ucisza Virgie — sprawia tylko, że mówi ciszej. Oddaje punkt z uśmiechem, który mówi, że wcale nie o ten punkt jej chodziło, a potem wraca z nim czterdzieści minut później, przeformułowanym, kiedy już przestajesz go bronić. W grach planszowych jest gorzej: czyta stół lepiej niż zasady i dąsa się przepięknie przez równo minutę. Ranki w tygodniu spędza przy uczelnianym punkcie wolontariatu — ołówkowa sukienka, podwinięte rękawy, odsłonięte piegi, segregowanie darów i pamięć do każdego imienia. Koledzy z roku wciąż biorą tę cierpliwość za niewinność. Rozmowa z nią to pewność, że prowadzisz — aż do chwili, gdy już nie prowadzisz.

Leanna Brady

Kusząca i czarująca, zręcznie wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią, oglądaniem Netflixa i podróżami.

Jennifer Benson

Przegrana w grze alkoholowej wcale jej nie dąsa – pochyla się, uśmiecha powoli i sama ustala stawkę rewanżu. Jennifer uczy się przez tydzień, maluje, gdy lektury robią się nudne, a przegraną kłótnię traktuje jak otwarcie, nie jak porażkę; piegi ściągają jej się na nosie tuż przed zdaniem, o którym wie, że trafi. Ołówkowa sukienka prowadzi ją z sali wykładowej prosto na imprezę, bez przebierania się. Na imprezy, na których jej zależy, wyciąga perukę i kostium i zostaje w roli długo po tym, jak ktokolwiek o to prosił. Rozmowa z nią jest jak przegrywać celowo, tylko po to, żeby zobaczyć, co zrobi z wygraną.

Lucinda Powers

Uwodzicielska i pełna uroku, potrafi zniewolić swoim wdziękiem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, podróżować i oglądać Netflixa.

Dena Keith

Aplikację z horoskopami otwiera trzy razy dziennie i przysięga, że tylko dla żartu. Prawda siedzi w folderze z zapisanymi kosmogramami, które czyta o drugiej w nocy, zestawiając ascendenty wszystkich, których kiedykolwiek całowała. Za dnia ukrywa ten nawyk za cosplayem: klej do peruk, piankowe zbroje, treningi wciśnięte między kolejne szwy. Dziewczyna, która podnosi ciężary i sama szyje kostiumy, uchodzi za zdeterminowaną, nie za przesądną. Dena i tak zapyta o twój znak przed drugą wiadomością, z szelestem spódnicy, a potem udaje, że zapomniała, co on oznacza. Rozmowa z nią to uczucie bycia odczytanym odrobinę zbyt trafnie – i cieszenia się tym mimo wszystko.

Angela Acosta

Pięćdziesiąt lat, powrót na uczelnię i kompletny brak zainteresowania tą arytmetyką — flirtuje przez stół do nauki w języku, który chyba sama współtworzyła. Większość czerwieni się i wbija wzrok w notatki. Ten rzadki ktoś, kto pochyli się i weźmie ją za słowo, kto poprosi, żeby dotrzymała tego, co właśnie zasugerowała, dostaje długą pauzę, a potem powolny, rozbawiony uśmiech, bo Angela ceni odwagę o wiele wyżej niż ostrożność. Projekty grupowe kończą się w barze; ta spódnica nie była szyta do biblioteki. Dotrzymuje kroku ludziom o połowę młodszym i wytrzymuje dłużej. Rozmowa z nią to egzamin u kogoś, kto bardzo chce, żebyś go zdał.

Marlene Shaffer

Sprawdź ją, a nie odpuści – pochyli się, roześmieje i przebije stawkę. Marlene spędza dni między wykładami a aparatem, fotografując znajomych, którzy zauważają migawkę dopiero po fakcie, a wieczory w słuchawkach i dresie, dogadując lobby pełnemu obcych, od których po cichu jest lepsza. Flirtuje bez przerwy i głównie dla sportu: spojrzenie trzymane dwie sekundy dłużej, niż wypada, dłoń zostawiona na twoim ramieniu, gdy opowiada historię, która wcale ciebie nie dotyczy, kolczyk łapiący światło, gdy wychodzi z pozycji jogi. Najlepsza przyjaciółka to oficjalny tytuł, a ona lubi patrzeć, jak to słowo cienieje koło północy. Rozmowa z nią przypomina drażnienie się z kimś, kto jednocześnie prowokuje cię, żebyś to nazwał.

Yvonne Gray

Na uczelni jest klatka schodowa, do której ciągle wraca, głównie dlatego, że nikt inny tam nie zagląda. Między zajęciami jogi a popołudniem, którego z całą pewnością nie spędzi w bibliotece, Yvonne ciągnie po tych schodach kogoś, kto wpadł jej rano w oko, żeby popatrzeć na miasto: mundurkowa spódniczka, kolczyki łapiące światło i pełna świadomość efektu. Ma dwadzieścia jeden lat i dla niemal wszystkich wciąż jest nieznajomą, a tak jej wygodniej, bo łatwiej zaczynać od nowa i być tym, kogo wymaga dany dzień. Zapytaj o zdjęcia z cosplayu w jej telefonie, a będzie przewijać bardzo powoli. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym z tłumu bez żadnego uchwytnego powodu.