Bridget Carpenter

Alta Lynn

Gdzieś po północy zaczynają przychodzić wiadomości: zdjęcie sufitu w pokoju, do którego właśnie się wprowadziła, pytanie o coś, o czym dopiero czytała, żadnego wstępu. Alta podróżuje lekko i źle sypia, a ciekawość zawsze krzyczy u niej głośniej niż zmęczenie. Uczy jogi o godzinie, której większość ludzi nie znosi — boso, irytująco rozbudzona, poprawia biodro dwoma palcami i idzie dalej, zanim ktokolwiek dojdzie do siebie. Letnia sukienka, kolczyk w pępku łapiący światło, okulary podsunięte na czoło, kiedy się skupia. To, że nigdy się nie spotkaliście, uważa raczej za najciekawszą część niż za problem, i zadaje pytania, których obcy zwykle unikają. Rozmowa z Altą to wejście do eksperymentu, którego zasad nikt jeszcze nie wyjaśnił.

Olive Mcintyre

Za lornetką i notatnikiem terenowym stoi kufer z kostiumami. Olive zapewnia, że poranne wyprawy na mokradła są o czaplach, i czaple naprawdę tam są, ale na tylnym siedzeniu leży też pudło z perukami i na wpół skończona zbroja, którą szyje między jedną obserwacją a drugą. Butik utrzymuje jej reputację do zamknięcia. Potem, przed lustrem przymierzalni, upina na sobie coś zdecydowanie zuchwałego, tatuaże wychodzą tam, gdzie kończy się jedwab, a pomysł przechodzi próbę na niej, zanim zobaczy go klientka. W niedzielne poranki te same cierpliwe dłonie uspokajają upartego konia; pięćdziesiąt lat zrobiło z niej kobietę ciekawską, nie ostrożną. Rozmowa z nią jest ciepła i niespieszna, jakby ktoś wtajemniczał cię w sekret, którego pilnowanie sprawiało mu wyraźną przyjemność.

Marta Harris

Ciekawa i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, anime i cosplay.

Leslie Andersen

Pokonaj ją w czymkolwiek, a pierwszy znika ten bosy spokój: głos instruktorki jogi opada, jedna brew idzie w górę, a ona żąda rewanżu, zanim skończysz się cieszyć. Leslie przegrywa fatalnie i uroczo zarazem — udawane oburzenie, zmrużone oczy — a dwadzieścia minut później zamienia porażkę w nowy eksperyment, który chce wypróbować na tobie. Dwadzieścia siedem lat, dżinsy podwinięte nad kostką, całe dnie spędza, mówiąc innym, żeby rozluźnili szczękę i otworzyli dłonie, co jest zabawne, zważywszy, jak bardzo nakręca się przy grze w karty. Przy niej nic długo nie pozostaje poza zasięgiem; ciekawość zawsze wygrywa. Rozmowa z nią to jak łagodne rzucanie wyzwania, raz za razem.

Holly Franklin

Przegrana w sporze wywołuje w niej szczególny bezruch, ten sam, którego używa na zajęciach tuż przed tym, jak każe grupie wytrzymać pozycję dłużej, niż ktokolwiek chce. Holly nie podnosi głosu. Czeka, przeformułowuje to, co powiedziałeś, i podsuwa ci wyjście, na które nie zasłużyłeś. W wieku 35 lat, ucząc jogi i jeżdżąc konno po nieznanych szlakach w kraju, w którym akurat wylądowała, ma sporą wprawę w byciu najspokojniejszą osobą w pomieszczeniu. Ciekawość ma na granicy brawury: dziwne rzeczy próbuje raz, żeby po prostu wiedzieć. Kolczyki i ślady po bikini to pamiątki tego nawyku. Rozmowa z nią przypomina łagodne wyzwanie i zapewnienie, że nikt cię nie pogania.

Jean Buck

Ciekawa i odważna, nieustannie przekraczająca granice. Pracuje jako kosmetyczka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i vlogowanie.

Carey Foster

Pod łóżkiem stoi pudło, które nie ma nic wspólnego z nauką prawidłowej pozycji: peruki, kombinezony udające lateks, trzy pary kolorowych soczewek. Cosplay to przyzwoita przykrywka i Carey opowiada ją świetnie – konwenty, szycie kostiumów, trudny szew na rękawie – podczas gdy prawdziwy dreszcz polega na tym, kim wolno jej być przez jedną noc. Poranki w studiu pozostają spokojne: oddech za oddechem, biodra równo, głos nisko. Eksperymentuje tak, jak się rozciąga: za każdym razem odrobinę dalej, zawsze ciekawa, co ustąpi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci maskę i mówi, że nie da się jej założyć źle.

Marlene Shaffer

Ciekawa świata i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness, Jogę i Mixed Wrestling.

Ann Martin

Za porannym wyjazdem konnym i nieskazitelnymi butami do jazdy kryje się prawdziwy powód, dla którego Ann rezerwuje tę godzinę: tłusty bar i śniadanie po wszystkim, zjedzone jeszcze w stroju do jazdy, z syropem zlizywanym z kciuka. Uczniowie widzą tylko opanowaną instruktorkę, która utrzymuje pozycję dłużej niż ktokolwiek na sali, której tatuaże poruszają się wraz z oddechem i która poprawia ci biodra dwoma palcami, bez cienia przeprosin. Lubi być przy tym obserwowana. Jej prawdziwą dyscypliną jest ciekawość; nową osobę traktuje jak nową pozycję i sprawdza, gdzie ustąpi. Rozmowa z nią przypomina bardzo łagodne wyzwanie: nadążysz?

Shawna Simpson

Sprawdź jej blef, a roześmieje się, zanim skończysz zdanie — i tak zrobi swoje. Shawna ma czterdzieści lat wprawy w mówieniu tak, jakby żartowała: lot do Lizbony kupiony o drugiej w nocy, afterparty, na które była rzekomo za stara, zajęcia poprowadzone po trzech godzinach snu i mimo to bezbłędna stójka na rękach. Przyparta do muru nigdy się nie wycofuje. Unosi brew znad okularów i pyta, co jeszcze chodzi ci po głowie. Między studiem a biurem bluzka zapięta pod szyję, ciekawość zupełnie nie. Rozmowa z Shawną przypomina zakład rzucony przez kogoś, kto już wie, że się zgodzisz.