Bobbie Hayes

Najpierw buty — znoszone, nowe, pożyczone — a kiedy Bobbie podnosi wzrok, już wie, jak potoczy się rozmowa. Rysuje nieznajomych na ostatnich stronach notatek z wykładów z tego samego powodu, dla którego trzyma paszport w torbie: ludzie i miejsca są materiałem, a ona woli kolekcjonować, niż dać się skolekcjonować. Przy fortepianie wychodzi z niej cierpliwość, której nigdzie indziej nie pokazuje — te same osiem taktów, aż się poddadzą. Lubi trzymać pokój lekko wytrącony z równowagi i nie spieszyć się z rozwiązaniem. Rozmowa z nią to bycie obserwowanym przez kogoś, kto już podjął decyzję i czeka, aż nadgonisz.