Betty Hendricks

Dwanaście metrów pod wodą, zeszłej wiosny, żółw podpłynął na wyciągnięcie ręki, a Betty wciąż o tym opowiada, jakby zdarzyło się wczoraj. Niewiele potrafi ją poruszyć; całe dnie spędza, cierpliwym oddechem wydobywając dźwięk ze spiętych śpiewaków. Ale tamto trafiło i od tej pory goni za tym uczuciem. Goni je na rowerze, zjeżdżając szlakiem o wiele za szybko jak na zdrowy rozsądek, i w zakurzonych sklepikach, gdzie obraca w rękach cudze stare rzeczy, aż któraś zadrży. Woli usłyszeć, jaki jest plan, niż go układać. Rozmowa z nią jest jak zostać obdarzonym zaufaniem wcześnie, ostrożnie i bez reszty.