Betty Hendricks

Składanie tej samej ściereczki w coraz mniejsze kwadraty — tak wygląda komplement, którego nie wie, gdzie odłożyć. Zdradzają ją ręce; reszta Betty nie zdradza niczego, nawet gdy wydaje dwadzieścia talerzy naraz i rzuca poprawki wzdłuż linii, ani razu nie podnosząc głosu. Po zmianie zabiera to wyczucie czasu na scenę open mic, gdzie pauzy wyćwiczone w kuchni robią większość roboty. Uczy tak, jak gotuje: cierpliwie, nie dając nikomu poczuć, że jest wolny, i wciąż czerwieniejąc przy pochwałach, na które wyraźnie zapracowała. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do tej lepszej kuchni: najpierw cię nakarmią, potem po cichu dodadzą odwagi.