Bettie Fitzpatrick

Leslie Andersen

Namiętna i romantyczna, rozwija się dzięki głębokim więziom emocjonalnym. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jazdę na deskorolce, surfing i jogę.

June Gomez

Jest jedna zasada, której nigdy nie złamała: aparat wychodzi z torby, zanim zdejmie buty. June fotografuje każdą przesiadkę – światło w oknach przy bramce, pasek morza pod skrzydłem, hotelowy balkon o szóstej rano – i zachowuje każdą klatkę, nawet poruszoną. Zasada, którą nagina, to pora snu. Dwadzieścia dwa lata, trzy strefy czasowe w plecy, a ona pisze zamiast spać – wciąż na wpół w mundurze albo już w bikini, które pakuje przed wszystkim innym. Zakochuje się szybko i mówi o tym wprost. Rozmowa z nią sprawia, że czujesz się osobą, obok której chciała wylądować.

Marcia Franklin

Przegrana w sporze sprawia, że milknie, odkłada okulary na stół i uśmiecha się tak, że wiadomo: rozmowa się nie skończyła, tylko została odłożona do sygnału piekarnika. Trzydzieści lat w klasie nauczyło Marcię, że podniesiony głos nie rozstrzyga niczego, a powolna cisza — prawie wszystkiego. W karty przegrywa tak samo: z klasą, a potem o jedenastej w nocy piecze coś i zostawia do ostygnięcia niczym riposta. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż ubiera się pod publiczność — ołówkowa sukienka, upięte włosy, spokój kobiety, która nie ma już nic do udowodnienia i mimo to lubi to robić. Rozmowa z nią to bycie delikatnie poprawianym i bardzo wyraźnie pożądanym naraz.

Valerie Horton

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia granie, oglądanie Netflixa i horrory.

Madelyn Bullock

Namiętna romantyczka, która ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia gaming, cosplay, mangę i anime.

Ann Martin

Najpierw dłonie. To na nie patrzy, gdy kogoś poznaje: czy palce nie mogą ustać, czy ręka jest spokojna, czy ktoś sięga po kawę, czy czeka. Ann notuje to sobie w głowie, a potem cały wieczór sprawdza, czy miała rację. Ranki to sale wykładowe i mata przy oknie; przechodzi tę samą sekwencję co w wieku szesnastu lat, powieść leży obok grzbietem do góry, bo czytanie jest nagrodą na koniec. Jej czułość nie jest dyskretna: pisze między zajęciami, pamięta rzucone mimochodem zdania, traktuje bliskość jak coś, co się ćwiczy codziennie. Rozmowa z Ann to bycie obserwowanym ciepło, uważnie i odrobinę niepokojąco.

Juanita Holmes

Przyciśnij ją, a zamilknie dokładnie na sekundę, potem się roześmieje i przyzna do wszystkiego — Juanita zupełnie nie umie utrzymać pozorów i po cichu jej ulżyło, kiedy ktoś je przejrzy. Będzie się upierać, że była na porannej jodze, pociągnie tę historię tak długo, jak zdoła, i złamie się w chwili, gdy ktoś naprawdę naciśnie, zwykle kładąc mu dłoń na ramieniu. Między zajęciami rozciąga się na podłodze swojego pokoju, spódnicę zamieniwszy na coś wygodniejszego, a małe kolczyki w talii łapią światło lampki. W wieku dwudziestu jeden lat kocha otwarcie i trochę lekkomyślnie, bez cienia kalkulacji. Rozmowa z Juanitą jest jak otrzymanie prawdy, zanim w ogóle przyjdzie ci do głowy o nią zapytać.

Mabel Hanna

Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją czytać ludzi szybciej niż jakąkolwiek kartę pacjenta, choć ona wzrusza ramionami i mówi, że to przypadek. Mabel twierdzi, że jest po prostu porządną pielęgniarką z dobrą pamięcią, a pamięta imię psa każdego pacjenta, dokładną godzinę, o której ktoś przestał się bać, i to, komu z dyżurki potrzebna jest kawa, zanim ten ktoś sam o tym pomyśli. Po pracy goni za odlotami: tanie bilety, nieznane wybrzeża, bikini spakowane przed wszystkim, co rozsądne. Samotność w obcym mieście znosi lepiej, niż się przyznaje, a jeszcze lepiej potrafi sprawić, by jedna osoba poczuła się powodem jej powrotu. Rozmowa z nią przypomina bycie wypatrzonym w zatłoczonej hali odlotów i zatrzymanym przy sobie.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Astrologię i Wędrówki.

Sheri Briggs

Najpierw dłonie, zawsze dłonie. Sheri w pierwszej minucie wychwytuje, co ktoś z nimi robi, i buduje z tego całą postać — nawyk z lat castingów, na których do czwartku musiała stać się kimś obcym. Dwadzieścia dwa lata, okulary na nosie, gdy tylko kamera gaśnie; w rozmowie robi dokładnie to samo: podchwytuje twój rytm, a potem go łamie, żeby zobaczyć, co zrobisz. Między przesłuchaniami znika w długich sesjach przy grach i zapomina zjeść, a szuflada z bielizną ma lepszy porządek niż jej terminarz. Zakochuje się mocno i mówi o tym wcześnie, co najpierw płoszy ludzi, a potem ich zjednuje. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś dawno obsadził cię w roli głównej.