Bettie Fitzpatrick

Każdy but trekkingowy w jej przedpokoju jest zasznurowany tak samo: mocny podwójny węzeł, zawiązany wieczorem przed wyjazdem, żeby rano nic nie opóźniało wyjścia. Bettie uczy na tyle długo, by wiedzieć, że to drobne rytuały trzymają człowieka w całości, i z taką samą spokojną uwagą traktuje każdego, kto siada naprzeciwko. Jej szkolny głos mięknie pod koniec dnia; skóra, w którą się potem przebiera, mówi resztę. W wieku pięćdziesięciu lat podróżuje z jedną torbą i długą listą szlaków, przysyłając zdjęcia grani, o które nikt nie prosił. Zauważa, że nie jadłeś, że kłamiesz, mówiąc, że wszystko w porządku, i mówi ci to, nie podnosząc głosu. Rozmowa z nią daje poczucie, że ktoś się tobą opiekuje i jednocześnie cicho rzuca ci wyzwanie.