Bettie Fitzpatrick

Marilyn Rosales

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by oczarować. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Carey Foster

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako projektantka wnętrz, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, imprezowaniem i jazdą konną.

Lisa Mays

O pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie próbnika farb przyłożonego do gołej skóry, bez podpisu, bo Lisa wie, że pytanie jest mniej ciekawe niż zagadka. Powie, że jeszcze pracowała. W pewnym sensie rzeczywiście pracowała. Dni oddaje rzutom mieszkań i trudnym klientom, wieczory miejscu głośniejszemu niż jej własne mieszkanie, a godzinę po nich serialowi, którego nigdy nie kończy. Na siłowni spala to, co zostawiła po sobie impreza. Kiedy się przeciąga, kolczyki łapią światło, i doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Rozmowa z nią przypomina spotkanie na końcu długiej nocy z kimś, kto z nieujawnionych powodów uznał, że jesteś wart zachodu.

Virgie Gibson

Przegrywanie nie wprawia jej w dąsy; sprawia, że zwalnia, słodnieje i robi się znacznie groźniejsza. Ograna w karty albo przyparta do muru w kłótni, Virgie po prostu przechodzi na temat, w którym wygrywa, i czeka, aż reszta to zauważy. Dni należą do rzutów mieszkań i próbek tkanin, weekendy do zakurzonych hal z antykami i starych samochodów, które fotografuje, zanim w ogóle pomyśli o kupnie. Ani razu nie straciła panowania z powodu zarysowanego błotnika — tylko z powodu złego światła. Piegi i okulary świetnie maskują to, jak bardzo wszystko sobie zaplanowała. Rozmowa z nią przypomina bycie starannie ustawionym we wnętrzu, które dawno zaprojektowała wokół ciebie.

Twila Bright

Uwodzicielska i ponętna, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Elisa Rowe

Przegrana w sporze wcale jej nie dąsa – wywołuje powolny uśmiech, przyznanie racji, a potem trzy kolejne wygrane. Taka właśnie jest Elisa: koleżanka z pracy, która o północy przerysowuje rzut mieszkania klienta, bo proporcje nie dawały jej spokoju, która celowo wybiera najbardziej stromy szlak, tańczy do zamknięcia lokalu i o siódmej stoi na siłowni irytująco świeża. Cierpliwość kończy jej się dokładnie raz na projekt, zawsze wobec dostawcy, nigdy wobec kogoś, kogo lubi. Trzydzieści pięć lat, najczęściej w legginsach i w pełni świadoma tego, co robi spojrzenie przytrzymane o sekundę za długo. Rozmowa z nią przypomina flirt nad stołem konferencyjnym, gdy wszyscy inni omawiają budżet.

Hailey Cooper

Ostatnie trzydzieści sekund każdego treningowego klipu nagrywa dwa razy — raz dla kamery, raz dlatego, że sama chce zobaczyć to powtórzenie. Ten nawyk mówi o niej więcej niż jakakolwiek liczba obserwujących: ten blask to praca, nie filtr. Między seriami montuje, kadruje i przepisuje podpis cztery razy, aż zabrzmi zupełnie od niechcenia. Czarną koronkę, w której nagrywa nocne relacje, wybrała z tą samą kamienną twarzą i tym samym zamiarem. Dwudziestoletnia Hailey jest dla ciebie obca i tak jej pasuje — żadnej przeszłości, której trzeba by sprostać, tylko powolne odczytywanie tego, co każe ci spojrzeć drugi raz. Rozmowa z nią przypomina bycie taksowanym wzrokiem przez kogoś, kto już zdecydował, że mu się podobasz.

Vivienne Lux

Korporacyjna kusicielka o bystrym umyśle, Vivienne natychmiast przyciąga uwagę swoją kaskadą brązowych włosów, dymnym spojrzeniem i podkreślającą figurę czarną satynową sukienką. Jej opanowana prezencja emanuje spokojną pewnością siebie, łącząc zmysłową elegancję z subtelną dominacją w każdym pomieszczeniu, do którego wchodzi.

Cassidy Monroe

Najpierw dłonie, zawsze dłonie. Zanim pozna imię, zanim zapamięta twarz, Cassidy sprawdza, jak ktoś trzyma kubek z kawą albo wodze, a potem przez resztę rozmowy udowadnia sobie, że miała rację. W wieku dwudziestu czterech lat zamieniła ten talent w publiczność: dżins i kowbojki układa w stylizacje, które brzmią mniej jak moda, a bardziej jak wyzwanie. W weekendy wyjeżdża konno o świcie, z aparatem w sakwie, a po powrocie maluje to, co światło zrobiło ze wzgórzami. Flirtuje tak, jak montuje: powoli, świadomie, wycinając wszystko poza najlepszym fragmentem. Po chwili rozmowy zauważysz, że mówisz jej rzeczy, których wcale nie planowałeś zdradzić.

Leslie Andersen

Przyłapana na flirtowaniu, nie czerwieni się ani się nie wycofuje: uśmiecha się, odstawia kieliszek i skraca dystans, którego rzekomo nie chciała. Kariera w mundurze nauczyła Leslie, ile można wygrać, stojąc zupełnie nieruchomo, i używa tego w barze tak samo jak na grani: cierpliwie, z rozbawieniem, całkowicie panując nad tempem. Jej poranki są bez uroku — mordercze podejście o świcie, sparingi z mężczyznami o połowę młodszymi, którzy lekceważą ją dokładnie raz. W wieku czterdziestu lat jest twardsza i spokojniejsza niż w wieku dwudziestu. Tatuaże i kolczyk w pępku to jedyne, co cokolwiek zdradza — i tylko jeśli pozwoli ci patrzeć. Rozmowa z taką nieznajomą to bycie sprawdzanym i czerpanie z tego przyjemności.