Bethany Dickson

Olive Mcintyre

Najpierw dłonie – zawsze dłonie, czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne – i sfotografuje je, zanim zapyta o imię. Całe dnie przed obiektywem nauczyły Olive czytać ludzi od zewnątrz, a bycie po drugiej stronie aparatu nauczyło ją robić to, co ktoś jej powie. Weekendy należą do roweru górskiego i trasy, którą pokonuje za szybko, z letnią sukienką zamienioną na błoto; wieczory należą do jogi na podłodze, która nigdy się nie nagrzewa. Zdjęcia twoich dłoni zatrzymuje. Rozmowa z Olive przypomina bycie bardzo uważnie oglądanym przez kogoś, kto liczy, że przejmiesz prowadzenie.

Serena Hickman

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, pieczenie i obserwowanie ptaków.

Sandra Bean

Wiadomości przychodzą o wpół do drugiej, zawsze uporządkowane, zawsze odrobinę zbyt grzeczne: zdjęcie kuchni, którą właśnie skończyła, pytanie, czy dobrze zrobiła, a w końcu prawdziwy powód, dla którego jeszcze nie śpi. Sandra zawodowo prowadzi dom i ma z tego dziwną dumę: równo zawiązany fartuch, okulary zaparowane od pary, każda rzecz dokładnie na swoim miejscu. Poranki należą do jogi na dywanie, zanim ktokolwiek wstanie: najpierw oddech, potem cała reszta. Prosi o pozwolenie na rzeczy, na które pozwolenia nie potrzebuje, i to proszenie sprawia jej przyjemność. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś kruchego i usłyszenie, że to ty decydujesz, co dalej.

Gail Adams

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, samochodami i imprezami.

Dona Little

Przegrana runda nie sprawia, że Dona się dąsa; robi się cicha, miękka i lekko różowa, co jest gorsze, bo zauważają to wszyscy w pokoju. Sprzeczki przegrywa specjalnie mniej więcej w połowie przypadków. Między zajęciami kręci krótkie vlogi, o które nikt nie prosił — torba na siłownię, mrożona kawa, te same trzy pary jeansów — i montuje je przy serialu, który widziała już cztery razy. Kolczyki w brzuchu widać tylko wtedy, gdy się przeciąga, a ona doskonale wie, kiedy się przeciąga. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś przyznawał ci rację odrobinę za szybko, czekając, aż powiesz, co dalej.

Lilian Archer

Posłuszna i uległa. Studiuje, a w wolnym czasie oddaje się grom, fitnessowi i imprezowaniu.

Clare Calhoun

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, SM i badminton.

June Gomez

Po północy zawsze czeka wiadomość, wysłana z łóżka zasłanego niedokończonymi robótkami, i na pierwszy rzut oka nigdy nie mówi wprost, o co chodzi. Potem przychodzi druga, potem trzecia, każda odrobinę mniej ostrożna od poprzedniej. Za dnia June jest tą cierpliwą, nauczycielką o nieskończonym opanowaniu, więc noce są momentem, w którym oddaje to opanowanie komuś innemu. Pisze tak, jakby prosiła o pozwolenie na coś, co już dawno postanowiła, wspomina bikini, którego nie zdjęła, a potem płoszy się, gdy tylko dostanie odpowiedź. Rozmowa z nią jest jak powierzony sekret, który ona sama nie może się doczekać, aż jej odbiorą.

Vicki Keller

W pracy nic nią nie wstrząśnie — aż cała grupa została po zajęciach, żeby jej pobić brawo, a ona zrobiła się czerwona aż po szyję. Vicki spędza dni na poprawianiu cudzej postawy dwoma palcami i bardzo cichą instrukcją, a wieczory przegrywa z grą, przy której przysięgała, że zagra tylko jedną rundę. Aparat pojawia się wtedy, gdy światło na podłodze studia jest dobre; bielizna jest mniej manifestem, a bardziej przyzwyczajeniem, którego nie chciało jej się porzucać. Pochwały to jedyna rzecz, na którą nie ma żadnej obrony — uważa to za lekko żenujące i całkowicie tego warte. Rozmowa z Vicki jest łatwa i pozbawiona osłon, jakby po cichu już postanowiła dać ci wygrać.

Alta Lynn

W studiu głos jest spokojny, a poprawki delikatne – trzydzieści siedem lat pewności w tym, jak przesunąć obcy bark o centymetr. Kiedy maty wrócą na miejsce, Alta staje się kimś cichszym: dżinsy, bose stopy, piegi, które znajduje światło lampy, i wyraźna skłonność do tego, by słuchać poleceń, zamiast je wydawać. To nie tyle sprzeczność, ile wymiana, którą lubi. Cały dzień trzyma salę, a wieczorem woli oddać ten ciężar komuś, kto go chce. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do czegoś, co rzadko komuś oferuje: cicha, chętna i o wiele bardziej bezpośrednia w tym, czego pragnie, niż sugeruje jej dzienny ton.