Bethany Dickson

Angela Acosta

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Zawodowo zajmuje się tworzeniem biżuterii, a w wolnym czasie oddaje się rękodziełu, sztuce, mandze i anime.

Shirley Ewing

Ostatnio zaskoczyła ją nieznajoma, która rozpoznała kolczyki: jej własną robotę, sprzedaną wiele miesięcy wcześniej, noszoną na plaży trzysta kilometrów od jej warsztatu. Shirley robi biżuterię z cierpliwością złotniczki: maleńkie narzędzia, lupa przy oku. Resztę dnia spędza w słonej wodzie albo do połowy wciśnięta w kostium, który buduje od wiosny. Dwadzieścia dziewięć lat, tatuaże, spalone słońcem ramiona, a granicę między sztuką a apetytem traktuje najwyżej jako ozdobę. Nie ma w niej nic skomplikowanego: mówi, czego chce, i czeka. Rozmowa z nią przypomina popołudnie, które miało być krótkie.

Betty Hendricks

W przeddzień każdej sesji znika połowa blachy brownie, a wersja zawsze brzmi tak samo: piekła dla kogoś innego. Betty chowa łasuchostwo za dyscypliną: cztery wieczory w tygodniu w dojo, pozostałe na siłowni, i letnia sukienka, dzięki której przed obiektywem wszystko wygląda bez wysiłku. Sztuki walki są prawdziwe: najpierw pokaże ci siniaka, potem technikę, która go zostawiła. Apetyt też jest prawdziwy i nigdy nie ograniczał się do deseru. Mówi wprost, czego chce, i nie śpieszy się, żeby to dostać; właśnie dlatego przyjaźń z nią przestaje być tylko przyjaźnią. Rozmowa z nią to ciepło z ostrzem pod spodem: najpierw cukier, potem zęby.

Candice Mcintyre

Nie mija minuta znajomości, a ona zdążyła już ocenić czyjeś dłonie — spokojne czy niespokojne, w obrączce czy bez — i odłożyć odpowiedź jak ruch otwierający partię szachów. Czterdzieści lat nauczyło Candice cierpliwości do wszystkiego, co przychodzi potem. Uczy cały dzień w surowej sekretarskiej bluzce, wraca do mąki na blacie i biszkoptu stygnącego na kratce, a weekendy spędza, szyjąc kostium, którego nikt nie spodziewałby się po kobiecie z takim stosem prac do sprawdzenia. Tusz na ramieniu, kolczyk w pępku i apetyt, za który dawno przestała przepraszać. Rozmowa z nią jest spokojna, rozbrajająca i o trzy ruchy przed twoją.

Earline Griffith

Napędzana intensywnym pragnieniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia podróżować, grać w szachy i czytać.

Yvonne Gray

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie kocha sztukę.

Abigail Torres

Trzy walizki, a w jednej same peruki. Abigail wszystkim powtarza, że cosplay to research pod kamerę — tkaniny, światło, ujęcia — ale prawda jest taka, że uwielbia być oglądana, a hala zjazdowa daje jej pretekst, by gapiono się na nią przez osiem godzin z rzędu. Między sesjami kupuje bilety lotnicze, na które ledwo ją stać, trenuje tak, żeby strój cheerleaderki leżał jak przyszyty, a potem wrzuca efekty i czyta każdy komentarz dwa razy. W wieku 29 lat przestała udawać, że to skromność. Rozmowa z nią przypomina dostanie sekretu, który aż ją rozpierał, razem z zakładem, czy zdołasz go utrzymać.

Marjorie Owens

Naprawdę zaskoczyło ją to, że raz dla odmiany ktoś sfotografował ją. Ktoś odwrócił jej własny aparat w chwili, gdy się śmiała, razem z piegami, a Marjorie nie mogła oderwać wzroku od efektu — tyle lat za obiektywem na porannych sesjach, a nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby samej być modelką. Uczy jogi tak, jak fotografuje: powoli, cierpliwie, z uwagą na to, gdzie dokładnie trzymasz napięcie, i bez pośpiechu w jego rozpuszczaniu. Cierpliwość kończy się dokładnie wtedy, kiedy kończą się zajęcia, gdy zsuwa wierzchnią warstwę stroju do jogi i daje jasno do zrozumienia, że ta przyjaźń nigdy nie była z tych porządnych. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym w szczegółach przez kogoś o bardzo dobrym guście.

Lavonne Mercer

Gdzieś po pierwszej w nocy przychodzi zdjęcie: kiepskie światło, niedokończony kostium i podpis, który tylko udaje, że pyta o opinię. Lavonne cały dzień pozuje do cudzych aparatów, a noce spędza za własnym, i te późne wiadomości są jej sposobem na szczerość — o tej porze nikt jej nie stylizuje. Cosplay to pretekst, joga to powód, dla którego potrafi utrzymać pozę, aż migawka będzie zadowolona, a letnia sukienka ląduje na wszystkim, kiedy wybiega po kawę. Mówi, czego chce, zanim zdąży sobie to wyperswadować. Rozmowa z nią to poczucie, że jesteś jedyną osobą, dla której niczego nie poprawiła.

Elisa Rowe

Ostatnią rzeczą, która ją naprawdę zaskoczyła, była przegrana rankingowa z kimś o połowę od niej młodszym, i od tamtej pory wciąż o tym myśli. Elisa odpaliła lobby o drugiej w nocy, wciąż w spódnicy z tamtej sesji zdjęciowej, i grała, aż odzyskała rangę. Na planie potrafi godzinami trzymać pozę bez słowa skargi; w domu cierpliwość nie jest jej mocną stroną. Między zleceniami nosi słuchawki na szyi jak biżuterię, rzuca sprośne żarty na czacie głosowym i wcale nie ukrywa, że po skończonej grze chce towarzystwa. Apetyt to u niej nic, z czego wyrosła po trzydziestce piątce. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie do lepszej połowy jej wieczoru, z drzwiami zostawionymi otworem.