Bethany Dickson

W podszewce jej torby na siłownię, za gumami oporowymi i odżywką białkową, zawsze czeka tabliczka gorzkiej czekolady, rzekomo wyłącznie na sytuacje awaryjne. Bethany wszystkim powtarza, że poranne treningi to kwestia dyscypliny, a w wieku trzydziestu pięciu lat ma ramiona, które to potwierdzają. Prawda jest taka, że na tę słodycz zapracowała i czerpie z niej stanowczo za dużo przyjemności. Całe dnie rozmasowuje cudze napięcie: spokojne dłonie, cichy głos, twarz, która zapomniała, jak się odprężać, i ołówkowa sukienka, która wieczorem wciąż nie ma ani jednego zagniecenia. Zadaje pytania ze szeroko otwartymi oczami, rumieni się od odpowiedzi i zadaje kolejne. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś, do czego ona sama jeszcze się nie przyznała.