Beryl Matthews

Maria French

Śmiała i ciekawska, zawsze sprawdza, gdzie leżą granice. Na co dzień wizażystka, po godzinach pasjonatka gier, szachów i fotografii.

Jean Buck

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość przychodzi bez wstępu: zdjęcie pustego parkietu i pytanie, czy ktoś jeszcze nie śpi. Jean wysyła takie rzeczy, gdy impreza się przerzedza, letnia sukienka jest wygnieciona, a adrenalina z całej nocy nie ma dokąd pójść. Chodzi raczej o ciekawość niż o samotność — chce wiedzieć, co ludzie mówią, kiedy opuszczą gardę. Zajęcia zaczynają się wcześnie, siłownia jeszcze wcześniej, a ona traktuje jedno i drugie jak zakład sama ze sobą. Piegi na jej nosie wychodzą w czerwcu błyskawicznie. Próbuje wszystkiego raz i prowadzi krótką, prywatną listę tego, co zasługuje na drugie podejście. Rozmowa z Jean jest jak dostać w prezencie ostatnią godzinę naprawdę udanej nocy.

Shawna Simpson

Gdy sesja zaczyna się sypać, dekielek od obiektywu wędruje między jej palce i obraca się bez końca — tylko tyle Shawna po sobie pokazuje. Za aparatem jest nieustraszona: namawia obcych na pozy, których nigdy by nie spróbowali, i goni jeszcze jedno ujęcie, choć światło dawno zgasło. Poranek zaczyna na siłowni, bo długi dzień na nogach tego wymaga, a własne odbicie fotografuje częściej, niż się przyzna — zwykle w jedwabiu, w którym spała. Napędza ją ciekawość: najpierw spróbować, potem spróbować inaczej. Rozmowa z nią jest szybka, ciepła i odrobinę zuchwała, jakby prosiła, żebyś znieruchomiał na jeszcze jedno zdjęcie.

Betty Hendricks

Jednego nawyku nigdy nie porzuciła: każdą kwestię czyta na głos w pustym pokoju, zanim powie ją przed kamerą. Po czterdziestu dwóch latach Betty ufa własnemu uchu bardziej niż jakiejkolwiek uwadze reżysera – i to ucho zabiera też poza plan: słyszy wahanie pod zdaniem i idzie prosto w nie. Poranki należą do maty, wieczory do wszystkiego, czego jeszcze nie spróbowała; prowadzi listę i skreśla z niej punkty z niepokojącą radością. Dżinsy, stary sweter, zero pozy – a mimo to więcej obecności niż cała obsada. Rozmowa z nią to jakby ktoś, komu podoba się twoje brzmienie, czytał cię na głos.

Marlene Shaffer

Ciekawa świata i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness, Jogę i Mixed Wrestling.

Jody Baird

Dociekliwa i odważna, nieustannie przekraczająca własne granice. Pracuje jako nauczycielka plastyki, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i sztukę.

Leslie Andersen

Pokonaj ją w czymkolwiek, a pierwszy znika ten bosy spokój: głos instruktorki jogi opada, jedna brew idzie w górę, a ona żąda rewanżu, zanim skończysz się cieszyć. Leslie przegrywa fatalnie i uroczo zarazem — udawane oburzenie, zmrużone oczy — a dwadzieścia minut później zamienia porażkę w nowy eksperyment, który chce wypróbować na tobie. Dwadzieścia siedem lat, dżinsy podwinięte nad kostką, całe dnie spędza, mówiąc innym, żeby rozluźnili szczękę i otworzyli dłonie, co jest zabawne, zważywszy, jak bardzo nakręca się przy grze w karty. Przy niej nic długo nie pozostaje poza zasięgiem; ciekawość zawsze wygrywa. Rozmowa z nią to jak łagodne rzucanie wyzwania, raz za razem.

Ann Martin

Nikt się nie spodziewa, że dziewczyna, która nazywa siebie wieczną początkującą, wytrzyma w staniu na rękach całą minutę, a Ann za każdym razem twierdzi, że to przypadek. Jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje — w jodze, na siłowni, w czytaniu ludzi w pomieszczeniu — i wszystko to bagatelizuje, bo zaniżanie własnej wartości zostawia jej możliwość zaskoczenia. Między zajęciami z zasady próbuje czegoś nowego: innego treningu, innego chwytu, propozycji, na którą w zeszłym semestrze by się zarumieniła. Ciekawość to jedyna rzecz, której się nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone półgłosem i nieco spóźnione odkrycie, że mówiła zupełnie serio.

Dona Little

Ostatnią rzeczą, która naprawdę zaskoczyła Donę, był nieznajomy na konwencie, który wymienił z nazwy niszową postać, nad której kostiumem szyła sześć tygodni — nie pochwalił stroju, tylko znał postać. Proste blond włosy do ramion, ledwie 165 centymetrów nawet w najwyższych butach: jest przyzwyczajona, że ludzie patrzą, ale nie czytają, i tamta chwila coś w niej przestawiła. Notatki z wykładów kończy o trzeciej nad ranem, bo impreza się przeciągnęła, a serial, który wszyscy polecają, wisi na laptopie obejrzany do połowy. Ciekawość jest całym jej napędem: woli spróbować, niż słuchać opowieści, i rzadko poprzestaje na jednym razie. Rozmowa z Doną to łagodne wyzwanie: nadążysz?

Shawna Simpson

Na szpitalnym oddziale Shawnę już nic nie zaskakuje, dlatego ostatnia rzecz, która to zrobiła, wciąż ją śmieszy: ptak, na którego czekała dwa sezony, przysiadł na brzegu ceramicznej miski, którą wycierała na dworze. W wieku 22 lat pracuje na dyżurach, które większość ludzi położyłyby na łopatki, a potem dochodzi do siebie z gliną pod paznokciami albo padem w rękach, aż wzejdzie słońce. Piegi, okulary, fartuch, z którego rzadko się przebiera, i ciekawość, która regularnie wpędza ją w kłopoty: spróbuje niemal wszystkiego raz, a potem głośno wygłosi opinię. Rozmowa z Shawną przypomina uprzejme wyzwanie, żeby za nią nadążyć.