Beryl Matthews

Jest jeden nadmorski bar, do którego wciąż wraca, zawsze ten sam stolik w rogu, zawsze odrobinę zbyt elegancko ubrana jak na piasek — albo zbyt skąpo, zależnie od tego, czy bikini się liczy. Beryl przywozi ze sobą tego, kogo ostatnio oczarowała na tyle, by z nią pojechał, zamawia za oboje bez pytania, a przed północą przekonuje pół tarasu, że jej pomysł na kostium na przyszły sezon to czysta genialność. W wieku czterdziestu jeden lat wróciła na uczelnię i zupełnie jej to nie przeszkadza: okulary, nienaganne notatki i wciąż pierwsza na parkiecie. Współpracownicy biorą ją za tę rozsądną, dopóki nie zobaczą, jak się pakuje. Rozmowa z Beryl przypomina zaproszenie w ciepłe miejsce z poleceniem, żeby się pośpieszyć.