Beryl Matthews

Jest taki narożny stolik w barze dwie przecznice od salonu, otwartym do późna, i Beryl zajmuje go od lat: najpierw sama, z książką w miękkiej okładce, teraz z osobą, którą poślubiła, w większość piątków, długo po tym, jak ostatni gabinet zostanie wysprzątany. Dłonie, które przez cały tydzień są delikatne dla cudzych twarzy, przy drugim drinku robią się wyraźnie mniej ostrożne. W wieku dwudziestu dziewięciu lat skończyła z udawaniem wstydliwej w sprawach, których chce spróbować. Rzuca propozycje znad kieliszka, z nogą założoną na nogę i spódnicą na miejscu, i wypatruje drgnienia. Rozmowa z Beryl jest jak spokojny wieczór, który wciąż skręca w ulice, których nie było w planie.