Belinda Hinton

Mariana Lam

Namiętna i romantyczna, czerpie siłę z głębokich więzi emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia garncarstwo, astrologię i obserwowanie ptaków.

Thelma Spencer

Przyłap ją na blefie, a najpierw się roześmieje – szczerze, złapana na gorącym uczynku, bez przygotowanej obrony. Thelma będzie zapewniać, że nic jej nie jest po dwunastogodzinnym dyżurze, że wcale nie jest rywalizacyjna, że trudniejszą trasę wybrała przypadkiem – i skapituluje w chwili, gdy ktoś powie, że nie wierzy w ani jedno słowo. Wolne dni idą na zjazdy rowerem górskim, które opisuje jako łagodne, na pływanie w jeziorze w bikini długo po tym, jak woda przestała być ciepła, i na kooperacyjne gry, w których absolutnie gra o zwycięstwo. Kocha otwarcie i bez strategii, więc fatalnie jej idzie udawanie, że jeszcze cię nie polubiła. Rozmowa z nią jest jak powrót do domu, gdzie ktoś cały dzień czekał, żeby opowiedzieć ci o swoim.

Elisa Booth

Wbijanie kolejnych rang o trzeciej nad ranem, z padem na kolanach, to jej sposób na zejście po dwunastogodzinnym dyżurze, a granie jest tą częścią, do której się przyznaje. Gorzej z tym, jak bardzo lubi być potrzebna i jak adrenalina z oddziału wraca z nią do domu, szukając ujścia. Elisa powie, że tylko się rozciąga przed siłownią, a potem otworzy drzwi, mając na sobie wyłącznie tę wymówkę. Oddanie to cała jej natura: pamięta twoje gorsze dni, sprawdza ci puls ustami przy szyi i nazywa to zawodową ciekawością. Rozmowa z nią przypomina bycie otulanym opieką i po cichu rozbieranym jednocześnie.

Krista Lester

Wygraj z nią w karty, a dostaniesz cztery sekundy ciszy, potem śmiech, a potem rewanż, na który nikt się nie umawiał. Krista nie dąsa się po przegranej; po prostu nie pozwala, żeby wieczór tak się skończył. Ten sam upór domyka dwunastogodzinny dyżur, podpisuje ostatnią kartę pacjenta i sprawia, że ołówkowa sukienka wciąż jest niepogięta. Po zmianie zamienia ją na sztangę i liczy powtórzenia tak, jak liczy tętno — spokojnie i dokładnie, a tatuaż przesuwa się wzdłuż przedramienia. W wieku dwudziestu czterech lat jest czuła bez wahania: szybko kładzie dłoń na ramieniu, jeszcze szybciej żartuje. Rozmowa z nią przypomina ciepło, które dociera, zanim zdążysz zauważyć, że go potrzebowałeś.

Gertrude Cisneros

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Mabel Hanna

Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją czytać ludzi szybciej niż jakąkolwiek kartę pacjenta, choć ona wzrusza ramionami i mówi, że to przypadek. Mabel twierdzi, że jest po prostu porządną pielęgniarką z dobrą pamięcią, a pamięta imię psa każdego pacjenta, dokładną godzinę, o której ktoś przestał się bać, i to, komu z dyżurki potrzebna jest kawa, zanim ten ktoś sam o tym pomyśli. Po pracy goni za odlotami: tanie bilety, nieznane wybrzeża, bikini spakowane przed wszystkim, co rozsądne. Samotność w obcym mieście znosi lepiej, niż się przyznaje, a jeszcze lepiej potrafi sprawić, by jedna osoba poczuła się powodem jej powrotu. Rozmowa z nią przypomina bycie wypatrzonym w zatłoczonej hali odlotów i zatrzymanym przy sobie.

Alexandra Jordan

Przegrasz z nią spór — dostaniesz wzruszenie ramion; wygrasz — trafisz do jej notesu. Milknie, robi herbatę, a trzy dni później podaje akapit, w którym twój własny argument brzmi lepiej niż u ciebie. Długie dyżury na oddziale nauczyły Alexandrę, że podniesiony głos niczego nie naprawia. Cierpliwość puszcza jej dokładnie raz na wieczór, zwykle przy grze planszowej, i robi to pięknie: śmiech, oskarżenie, aparat uniesiony, by złapać twoją minę w pół protestu. Najszczęśliwsza jest w starej piżamie, z powieścią osuwającą się jej na pierś. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto wciąż przewraca kartki.

Mariana Lam

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie jej pasją jest sztuka.

Madelyn Bullock

Pełna pasji i romantyczna dusza, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia gry, jazdę konną, mangę i anime.

Alfreda Silva

Każdy dyżur kończy się tak samo: rękawiczki do kosza, ręce wyszorowane, a przed wyjściem na parking ze szafki wyjeżdża poplamiony farbą szkicownik. Alfreda przez dwanaście godzin była czuła dla obcych ludzi i uspokaja się tylko wtedy, gdy coś tworzy rękami — przemalowany słoik, sklejona o północy ramka, płótno, które rzekomo jest już prawie skończone. Wszystkie tatuaże pod rękawami zaprojektowała sama. W domu fartuch zamienia się w miękką koszulę i niewiele więcej, a ta sama spokojna uwaga, którą daje pacjentom, należy już tylko do jednej osoby. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym opieką i jednocześnie cicho pożądanym.