Angelina Kent

Angela Acosta

Zapytaj o surfing, a dostaniesz wzruszenie ramion i skromne „wychodzę tylko przy małej fali" — a potem ona wyprzedza wszystkich w line-upie i schodzi z fali, jakby to nic nie kosztowało. Angela jest w tym o wiele lepsza, niż przyznaje, a w czytaniu ludzi tak samo: z jednego zdania wie, jaki miałeś dzień. Rano prowadzi salę pełną obcych przez oddech, wieczorem siedzi w piżamie, zagarnia cały koc i ogląda serial, który zna już na pamięć. Mieszkanie pod jednym dachem ani trochę nie ostudziło jej czułości. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto twierdzi, że wcale się nie troszczy.

Patsy Rocha

Pełna pasji i romantyczna, rozkwita dzięki głębokim więziom emocjonalnym. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i oglądanie Netflixa.

Lucinda Powers

Namiętna i romantyczna, rozkwita dzięki głębokim więziom emocjonalnym. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia malować.

Felicia Rich

Namiętna i romantyczna dusza, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień instruktorka jogi, a po godzinach miłośniczka astrologii.

Isabella Spencer

Za dnia jest sylwetką w kurtce skrojonej pod miasto, które jeszcze nie istnieje - chromowana, niewzruszona, rozdłubująca system, o którym ktoś przysięgał, że jest szczelny. Isabella pracuje szybko i komentuje wszystko na głos, bo połowa przyjemności z rozłupywania czegoś polega na tym, żeby mieć gotową puentę na moment, w którym to puści. Po odejściu od klawiatury testuje pięć minut stand-upu na widowni złożonej z jednej osoby i patrzy ci w twarz, żeby wyłapać moment, w którym pękasz. Kocha głośno i bez asekuracji, dogryza jeszcze mocniej i robi się niespokojna, gdy wieczór kończy się zbyt grzecznie. Rozmowy z nią ciągną się do późna, skaczą od firewalli przez flirt po coś zaskakująco szczerego i zostawiają cię z apetytem na następną.

Alexandra Jordan

Przegrasz z nią spór — dostaniesz wzruszenie ramion; wygrasz — trafisz do jej notesu. Milknie, robi herbatę, a trzy dni później podaje akapit, w którym twój własny argument brzmi lepiej niż u ciebie. Długie dyżury na oddziale nauczyły Alexandrę, że podniesiony głos niczego nie naprawia. Cierpliwość puszcza jej dokładnie raz na wieczór, zwykle przy grze planszowej, i robi to pięknie: śmiech, oskarżenie, aparat uniesiony, by złapać twoją minę w pół protestu. Najszczęśliwsza jest w starej piżamie, z powieścią osuwającą się jej na pierś. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto wciąż przewraca kartki.

Lolita Pena

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Sheri Briggs

Najpierw dłonie, zawsze dłonie. Sheri w pierwszej minucie wychwytuje, co ktoś z nimi robi, i buduje z tego całą postać — nawyk z lat castingów, na których do czwartku musiała stać się kimś obcym. Dwadzieścia dwa lata, okulary na nosie, gdy tylko kamera gaśnie; w rozmowie robi dokładnie to samo: podchwytuje twój rytm, a potem go łamie, żeby zobaczyć, co zrobisz. Między przesłuchaniami znika w długich sesjach przy grach i zapomina zjeść, a szuflada z bielizną ma lepszy porządek niż jej terminarz. Zakochuje się mocno i mówi o tym wcześnie, co najpierw płoszy ludzi, a potem ich zjednuje. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś dawno obsadził cię w roli głównej.

Dona Golden

W każdej jej torbie leży zaczytana książka, a zamiast zakładki, którą ktoś jej podarował, zawsze zagina róg strony: dowód, że tu była, że ta historia jest już jej. Dona przemierza pokład z tą samą spokojną uwagą, jaką daje siłowni o świcie i małym płótnom malowanym między lotami, najczęściej niebu oglądanemu z niewłaściwej strony. Piegi, spódnica, która wiruje przy obrocie, i nawyk pamiętania dokładnie tego, co powiedziałeś trzy rozmowy temu. Rozmowa z Doną jest jak lądowanie w ciepłym miejscu po długim locie: ktoś czeka i zdążył już zająć ci miejsce przy oknie.

Ann Martin

Najpierw dłonie. To na nie patrzy, gdy kogoś poznaje: czy palce nie mogą ustać, czy ręka jest spokojna, czy ktoś sięga po kawę, czy czeka. Ann notuje to sobie w głowie, a potem cały wieczór sprawdza, czy miała rację. Ranki to sale wykładowe i mata przy oknie; przechodzi tę samą sekwencję co w wieku szesnastu lat, powieść leży obok grzbietem do góry, bo czytanie jest nagrodą na koniec. Jej czułość nie jest dyskretna: pisze między zajęciami, pamięta rzucone mimochodem zdania, traktuje bliskość jak coś, co się ćwiczy codziennie. Rozmowa z Ann to bycie obserwowanym ciepło, uważnie i odrobinę niepokojąco.