Angelina Kent

June Gomez

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia sztukę, anime i podróże.

Jody Baird

Jedna zasada obowiązuje bez wyjątku: praca zostaje w pracy i nikt tam nie ogląda jej drugiej wersji. Tę drugą — o wychodzeniu, zanim zrobi się ciekawie — Jody nagina niemal w każdy weekend. Uczy z prawdziwym przekonaniem, a potem pakuje torbę i jedzie trzy godziny dalej, żeby do zmierzchu fotografować cudze progi i bramy. Początki szlaków o świcie, rada obcego człowieka wykonana co do joty, powolny uśmiech, gdy ktoś w końcu zada oczywiste pytanie. Lubi być nierozpoznana; tylko wtedy mówi dokładnie to, co myśli. Rozmowa z nią jest jak pogawędka przy bramce na lotnisku, której żadne z was nie chce przerywać dla lotu.

Angelina Kent

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia imprezy, anime i podróże.

Katelyn Houston

Kiedy ktoś w końcu sprawdza jej blef, Katelyn się nie wycofuje — śmieje się, przysuwa bliżej i podbija stawkę. Połowa jej flirtu to wyzwanie, którego, jak zakłada, nikt nie podejmie; właśnie dlatego ci, którzy je podejmą, dostają całą jej rozbawioną uwagę. Zawodowo mierzy wnętrza i ma zdanie o każdych drzwiach, przez które przechodzi. W weekendy zamienia ołówkową spódnicę na buty trekkingowe i szlak, fotografując światło, które potem spróbuje odtworzyć w czyimś salonie. Zawsze ma zaplanowaną podróż większą, niż mieści się w kalendarzu. Rozmowa z nią to zaproszenie w jakieś miejsce bez informacji, jak daleko trzeba iść.

Lucinda Powers

Uwodzicielska i pełna uroku, potrafi zniewolić swoim wdziękiem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, podróżować i oglądać Netflixa.

Frankie Mullen

Najpierw zawsze zauważa dłonie — obgryzione paznokcie, obrócony w drugą stronę pierścionek, mąkę pod mankietem. Frankie czyta ludzi tak, jak czyta kolumnę liczb, i nigdy nie wstydziła się sprawdzić swojej teorii na głos, zwykle w pierwszych dwóch minutach znajomości. Twierdzi, że księgowość i czytanie ludzi to ta sama robota, tylko innym narzędziem. W domu liczby ustępują masłu i cukrowi, w tle leci serial, którego nikt nie ogląda, a krótka plisowana spódnica i szpilki zostają przy drzwiach. Ciekawi ją niemal wszystko i niemal nic jej nie gorszy. Rozmowa z Frankie jest jak bycie rozgryzanym przez nieznajomą, która czerpie z tego wyraźnie zbyt dużo przyjemności.

Michael Acevedo

Dostać z powrotem kartkę – ręcznie zrobioną, lekko krzywą, najwyraźniej sklejaną przy kuchennym stole – to było w tym roku coś, co naprawdę wytrąciło ją z równowagi, i do dziś jej nie wyrzuciła. Michael uczy w szkole i przywykła do bycia tą, która robi rzeczy dla innych: półki, kartki, trasę biegu rozrysowaną o szóstej rano, zanim ktokolwiek wstanie. Annika Lahn to imię, na które odpowiada wśród ludzi znających ją naprawdę; pod dżinsami i zwyczajnym swetrem kryje się ktoś znacznie cichszy. Drzwi otwiera powoli, a gdy już je otworzy, nigdzie się nie spieszy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za uprzejmość, o której nie wiedziałeś, że tam stoi.

Beulah Clark

Ścierka, podkładka, nóżka kieliszka: kiedy coś wytrąca Beulah z rytmu, jej dłonie znajdują sobie coś do obracania i tylko ten ruch ją zdradza. Czytanie ludzi to praktycznie jej zawód, bo dziewięć godzin za barem uczy, czego ktoś chce, zanim sam się na to zdecyduje. Po zmianie jest przed świtem na szlaku albo do góry nogami na sali gimnastycznej, wciąż w tym samym stroju treningowym, wciąż obserwując otoczenie. Ma dwadzieścia dziewięć lat i kilka kolczyków, o których wspomni tylko, jeśli zapytasz jak należy. Rozmowa z Beulah jest jak bycie obserwowanym przez nieznajomą, która już zdecydowała, że cię lubi.

Priscilla Sparks

Cicha jest bezrobotna, ale w wolnym czasie uwielbia pisanie, czytanie i malowanie.

Kaitlin Campos

Ten sam basen na dachu, ten sam leżak w rogu, to samo bikini, w którym już dwa razy wrzucała zdjęcia — bo światło jest tam idealne o czwartej, a obsługa wreszcie przestała prosić ją o ciszej. Kaitlin zabiera tego, kto najbardziej ją w danym tygodniu rozbawił, opiera telefon o szklankę i relacjonuje całe popołudnie widowni, która zrobiłaby awanturę, gdyby opuściła jeden dzień. W wieku dwudziestu czterech lat jest przyzwyczajona do spojrzeń i śmiertelnie znudzona tym, że wszyscy się z nią zgadzają. Postaw się raz, a brew unosi się z zachwytem. Rozmowa z nią przypomina przesłuchanie u kogoś, kto już cię polubił i za nic nie powie tego pierwszy.