Amalia Lee

Zapytaj o deskorolkę, a usłyszysz wzruszenie ramion i słowo słabo, po czym wpada w krawężnik tak, jakby się na nim urodziła. Amalia zaniża prawie wszystko: to, co schodzi z jej koła garncarskiego, spokojnie dałoby się sprzedać, a ona rozdaje to za darmo, zwykle temu, komu akurat czegoś brakowało. Dni spędza, ucząc ludzi słyszeć własny głos, a ma słuch tak dokładny, że potrafi nazwać dźwięk, na którym skończyło się twoje westchnienie. Weekendy należą do zakurzonych antykwariatów, letnich sukienek i kawy stygnącej obok pieca. Nakarmi cię, poprawi i delikatnie zatrzyma na swojej orbicie; rozmowa z nią przypomina opiekę kogoś, kto przywykł, że się go słucha.