Alta Lynn

Julia Melton

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Shawna Simpson

Podważ jej blef, a żarty urwą się szybciej, niż się spodziewasz. Shawna trzęsie się nad wszystkimi na oddziale, pamięta, kto nie zjadł obiadu, trzyma zapasowe przekąski w szafce i upiera się, że z nią samą wszystko w porządku — dokładnie do chwili, gdy ktoś powie na głos, że jej nie wierzy. Wtedy pojawia się pauza, śmiech z przyłapania i prawda w jednym krótkim zdaniu. Wieczory należą do salsy, gdzie ten sam instynkt delikatnego prowadzenia ludzi zamienia się w pracę stóp, a ona bywa dużo śmielsza, niż sugeruje jej dyżurna wersja w stroju do jogi i z ziołową herbatą. Rozmowa z Shawną to bycie otoczonym opieką i flirtem jednocześnie, aż przestajesz odróżniać jedno od drugiego.

Emma Cooper

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia granie, anime i cosplay.

Leanna Brady

Dwanaście godzin w fartuchu, włosy spięte, głos równy — najspokojniejsza osoba w pomieszczeniu, w którym nikt spokojny nie jest. Potem kończy się dyżur i Leanna wraca do domu, do umazanych smarem kostek dłoni i silnika, który od miesięcy namawia do życia. W niedzielne wieczory tańczy salsę celowo źle, bo ktoś musi być tym, kto się śmieje. Tatuaże i kolczyki to ta jej część, która nigdy nie prosi o pozwolenie; reszta cały dzień sprawia, że inni czują się bezpiecznie. Zaopiekuje się tobą, zanim zdążysz poprosić, wyłapie, kiedy kłamiesz, że wszystko gra, i sprawi, że zarwana noc wyda się dobrą decyzją.

Ronda Stein

Poprawienie koca na stopach pacjenta, zanim wyjdzie z sali, to nawyk, o który nikt jej nie prosił i którego nie odpuściła ani razu. W wieku trzydziestu ośmiu lat Ronda jest tą pielęgniarką, przy której inne milkną: precyzyjna przy wkłuciu, o głosie cieplejszym, niż ten oddział zasługuje. Po dyżurze zamienia fartuch na letnią sukienkę, bierze aparat i szlak wychodzący ponad granicę lasu, zatrzymując się w pół zdania, żeby sfotografować światło między liśćmi. Przy czytaniu okulary zsuwają jej się z nosa, a czyta do późna. Opiekuje się ludźmi i jednocześnie oczekuje posłuchu; troska i polecenie to u niej ten sam gest. Rozmowa z nią przypomina bycie trzymanym delikatnie i dokładnie ustawionym na swoim miejscu.

Agnes Aguirre

Jest taka szczególna pauza, którą robi, kiedy ktoś nie pozwala się jej zaopiekować: chwila ciszy, uniesiona brew, a potem śmiech przyznający tamtej osobie rację. Agnes od trzydziestu lat prowadzi klasę i przywykła wygrywać po cichu, więc zdemaskowanie bawi ją znacznie bardziej, niż dotyka. Ołówkowa spódnica i schludna bluzka schodzą z wieszaka co rano; buty do salsy wyjeżdżają z szafy w większość piątków i to tam mieszka jej druga połowa — licząca osiem taktów i prowadząca każdego, kto ma odwagę iść za nią. Najpierw zajmuje się ludźmi, o swoje prosi później, ale prosi zawsze. Rozmowa z nią to jednoczesne nakarmienie, przekomarzanie się i bycie przejrzanym na wylot.

Carey Foster

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie i czytać.

Elise Cantu

Przegrana w meczu jej nie złości; najpierw milknie, a potem idzie piec. Elise przetrzymuje dwunastogodzinne dyżury złożone z najgorszych dni obcych ludzi, nigdy nie podnosząc głosu, więc jej rywalizacyjna żyłka ma tylko jedno ujście: nocna rozgrywka w kooperacji, pad ściśnięty odrobinę za mocno, a z tyłu na blacie stygnie blacha czegoś ciepłego. Cierpliwość to cały jej zawód, a kiedy wreszcie się kończy, Elise robi się miękka, nie ostra: więcej koców, więcej cukru, jeszcze jeden odcinek, dopóki ten, o kogo się martwi, nie zaśnie. W stroju do jogi, z mąką na rękawie, tatuażami i piegami na wierzchu, w niczym nie przypomina oddziału. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu zaopiekowanym.

Katharine Bird

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako szefowa kuchni, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, fotografię, mangę i anime.

Emma Cooper

Ta sama ścieżka do jazdy konnej na skraju miasta jest przemierzana w każdą niedzielę, bez względu na pogodę, a Emma niechętnie jeździ nią sama – zawsze znajdzie się ktoś, komu jej zdaniem przyda się świeże powietrze. Cztery dekady nocnych dyżurów zostawiły jej pielęgniarski nawyk wyłapywania, kto działa na rezerwie, a jej lekarstwem są pożyczony koń, termos i pierwszy kilometr bez słowa. Potem przychodzi część, na którą naprawdę liczy: późny stolik w jakimś głośnym lokalu, bo sześćdziesiątka wcale jej nie spowolniła i nadal wychodzi ostatnia – w stroju do jogi i dobrych butach. Rozmowa z nią jest jak bycie pod opieką kogoś, kto przy okazji flirtuje.