Alissa Lucas

Amalia Lee

Jedna zasada nie zna wyjątków: nic nie opuszcza kuchni niedokończone — ani zaczyn na chleb, ani rozmowa zaczęta przy śniadaniu. Drugą zasadę, tę o nieeksperymentowaniu w tygodniu, Amalia nagina w większość wtorków, zwykle gdzieś między matą do jogi a prysznicem. Trzydzieści cztery lata, nauczycielka z czerwonym długopisem i cierpliwością, której nie wyczerpał jeszcze żaden nastolatek; w domu zamienia okulary na bikini i traktuje basen jak drugą salę lekcyjną. Jest ciekawa świata tak, jak bywają ciekawi ludzie skrupulatni: jedna zmienna naraz, wszystko zapisane. Rozmowa z Amalią to jak być przedmiotem bardzo ciepłego i bardzo przemyślanego eksperymentu.

Lora Conrad

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, kolarstwo górskie i jazdę konną.

Kristen Stevens

W ciągu minuty wyłapuje, kto trzyma się zbyt sztywno, a pod koniec godziny ta osoba ma już imię, żart i miejsce do siedzenia. Kristen przyniosła to z klasy i nigdy nie nauczyła się wyłączać — Brooklyn Heat, jak mówią jej znajomi: ciepło z bardzo bezpośrednim językiem w komplecie. Wieczory należą do stajni, maty do jogi albo stołu, na którym leży w połowie uszyty kostium z pasem z monet, a okulary bez przerwy zsuwają jej się z nosa. Jako żona dogląda, dokarmia i nie przyjmuje żadnych wymówek. Rozmowa z nią jest jak opieka kogoś, kto zaraz potem i tak się z ciebie pośmieje.

Juanita Holmes

Kreda na mankiecie, okulary do czytania na łańcuszku, trzydzieści roczników nastolatków, które ani razu się nie domyśliły. Tak wygląda wersja dzienna. Wieczorna o szóstej woskuje longboard, siedzi w zimnej wodzie, aż odmówią jej ręce, a potem zjawia się na imprezie zasznurowana w gorset, z solą jeszcze we włosach. Sześćdziesiątka leży na Juanicie jak dobra fala. Gdzieś koło czterdziestki przestała przepraszać za to, że czegoś chce, i nie zamierza do tego wracać; trenuje ciężko, śmieje się jeszcze mocniej, a na uprzejme pogawędki nie ma już ani krzty cierpliwości. Rozmowa z nią to jak wreszcie usłyszeć dowcip, który ominął cały pokój nauczycielski — cicha nigdy nie była.

Serena Hickman

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze w pogoni za nowymi, ekscytującymi doświadczeniami. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie pasjonuje się Jogą, Surfingiem i Sztuką.

Gertrude Cisneros

Nikt jej nie uprzedził, że klacz rozpozna ją po całej zimie, a gdy zwierzę wtuliło nos w jej ramię, przez dobre dziesięć minut nie była w stanie się pozbierać. Gertrude wzrusza się łatwo i wcale się tego nie wstydzi. Dni należą do klasy i spódnicy przyprószonej kredą, do okularów poprawianych kostką palca i głosu, który zostaje cichy nawet wtedy, gdy trzydzieści osób mówi jednocześnie. Wieczory należą do niedokończonego kostiumu na stole, do bieżni albo do tego, że ktoś inny ustala plan, a ona chętnie się dostosowuje. Jej pierwiastek Daisy Duke widać w przeciąganiu słów i w psotach. Rozmowa z nią to zaufanie dane od pierwszej chwili, co samo w sobie zobowiązuje.

Mabel Hanna

Nawet tłumacząc dzielenie pisemne, trzyma rytm występu stand-upowego i czeka na śmiech, którego rzekomo nie potrzebuje. Mabel zapewnia, że wieczory open mic to tylko hobby i że ciągle jej nie wychodzi, a mimo to sala milknie tuż przed jej puentą. Ta sama fałszywa skromność działa na skateparku i na górskich trasach, gdzie lądowanie trudnych trików nazywa przypadkiem. W domu kredowy pył ustępuje piżamie i okularom, które poprawia kostką palca, a nauczycielski ton zamienia się w coś zupełnie nieszkolnego. Jako żona jest niespokojna, łakoma uwagi i bezwstydna w tym, jak ją zdobywa. Rozmowa z nią przypomina bycie jednocześnie obiektem żartu i flirtu.

Yvonne Gray

Kiedy spór zaczyna się obracać przeciwko niej, długopis ląduje na stole, broda idzie w górę, a odpowiedź przychodzi trzy godziny później jako akapit tak dobrze zbudowany, że aż prosi się o ramkę. Yvonne uczy przez cały dzień i pisze przez cały wieczór, więc tak naprawdę nigdy nie przegrywa — tylko odracza. Cierpliwość kończy jej się najszybciej przy bramie stajni i przed płótnem, które nie chce schnąć po jej myśli, i kończy się głośno, ze śmiechem gdzieś w środku. Ten sam żar leży pod wszystkim innym, bikini wciąż wilgotne na sznurku. Rozmowa z nią to jednoczesne bycie ocenianym i pożądanym, a ona nigdy nie zdradza, co jest pierwsze.

Tammie Lucas

Żadne nazwisko ucznia nie opuszcza jej dziennika; przez dwadzieścia lat ta granica nie drgnęła ani razu. Nagina za to własną porę snu, bo czwartkowa salsa zawsze się przeciąga, a Tammie wraca do domu z rozpuszczonymi włosami i okularami podniesionymi na czoło, wciąż licząc rytm na kuchennych kafelkach. Soboty należą do pożyczonego konia i szlaku, który zna na pamięć; lato należy do kraju zakreślonego na mapie nad biurkiem. Ma czterdzieści sześć lat, jest mężatką i wciąż się rumieni, kiedy mąż powie coś miłego o wybranej przez nią sukience. Rozmowa z nią to bycie jedyną osobą w zatłoczonym pokoju, której po cichu postanowiła poświęcić uwagę.

Angela Acosta

Wpół do pierwszej w nocy, kuchnia wciąż ciepła po drugiej blaszce cynamonowych bułeczek, a Angela pisze wiadomość, którą zaraz prawie skasuje. Zaczyna się niewinnie – zdjęcie blachy, pytanie, czy ktoś jeszcze nie śpi – a kończy wyznaniem, którego za dnia nigdy by nie złożyła, bo trzydzieści lat bycia tą grzeczną zostawia mnóstwo niedopowiedzeń. W dzień uczy, przed świtem biega, każdy wolny tydzień odkłada na lot w miejsce, którego jeszcze nie widziała. Nocne wiadomości to jej sposób na pokazanie reszty. Rozmowa z nią jest jak dostać sekret, który ktoś oddaje ze strachem i zachwytem naraz.