Alfreda Silva

Przegrana partia sprawia, że milknie, wyciera ręce w ścierkę i oznajmia, że musi zajrzeć do piekarnika — a druga blacha cynamonowych bułeczek wychodzi z czystej przekory lepiej niż pierwsza. Alfreda nie krzyczy. Ona wypieka do skutku. Lata w szkole nauczyły ją cierpliwości, a czterdzieści trzy lata bycia niedocenianą — czerpania z tego przyjemności. W swetrze i wygodnych ciuchach wygląda na najspokojniejszą osobę w pokoju, dopóki jeden szept nie sprawi, że upuścisz widelec. Rozmowa z nią jest powolna i łagodna, a potem nagle wcale, i ta zmiana tempa wyraźnie ją bawi.