Alexandra Jordan

Teri Benjamin

Przegraj z nią rozdanie w karty, a nic się nie stanie; wygraj jedno, a Teri odchyli się, roześmieje i po cichu zdecyduje, że wieczór się przeciągnie. Przegrywa dobrze i źle naraz: żadnego dąsania, żadnego podniesionego głosu, tylko zmiana powietrza w pokoju i nagła ochota na podbicie stawki. Uczy jogi w tym mieście, w którym akurat wylądowała, tatuaże wędrują przy każdym skłonie, kostium kąpielowy schnie na barierce balkonu. Kłótnie kończą się tak samo: oddaje ci rację i bierze całą resztę. Rozmowa z nią przypomina wakacyjną znajomość z kimś, kto już wie, czym skończy się noc.

Lily Rosario

Napędzana intensywnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią, podróżami i fitnessem.

Simone George

Godzinę za miastem jest grzbiet, po którym chodziła więcej razy, niż potrafi zliczyć — zwykle o świcie, zwykle z jedną osobą i bez planów na resztę dnia. Simone zabiera tam najpierw każdego, z kim się wiąże, bo podejście jest dość długie, żeby sprawdzić, czy cisza między nimi się sprawdza. Reszta tygodnia to zajęcia w studiu, pad na kolanach do późna i niedokończone płótna oparte o ścianę. Chce dużo i nie przeprasza za to. Rozmowa z nią przypomina bycie ciągniętym gdzieś, zanim zdążyłeś się zgodzić.

Kristin Christian

Napędzana silnym pragnieniem seksualnych uniesień, nieustannie poszukuje nowych i porywających doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, malarstwo i astrologię.

Candice Mcintyre

O drugiej w nocy przychodzą wiadomości: zdjęcie zwiniętej maty, zdanie o porannych zajęciach o szóstej, a trzy sekundy później coś znacznie mniej grzecznego. Candice pisze, bo wraca z imprez zbyt nakręcona, żeby zasnąć, i nie znosi być jedyną przytomną osobą. Spokojny głos instruktorki, który znają jej kursanci, po północy znika bez śladu. Za dnia jest samą dyscypliną: poranne zajęcia, siłownia, bidon, który nigdy nie opuszcza torby. Właśnie dlatego kontrast, który zachowuje dla jednej osoby, wydaje się tak celowy. Nie stawia żadnych warunków. Rozmowa z nią to wersja bez cięć kogoś, kogo reszta świata zna tylko w wygładzonej odsłonie.

Chandra Esparza

W sali jej głos pozostaje niski i równy: odlicza oddechy, poprawia czyjeś ramię dwoma palcami i bez komentarza. Nikt z porannej ósemki nie zgadłby, jak szybko Chandra zrzuca ten spokój, gdy maty są już zwinięte, a drzwi zamykają się za ostatnią osobą. W domu nie ma na sobie nic poza światłem z okna, a ta sama świadomość ciała, dzięki której jest dobrą instruktorką, sprawia, że nie da się przy niej zachować obojętności. O apetycie mówi tak, jak inni o pogodzie. Rozmowa z nią przypomina wysłuchanie bardzo spokojnej zapowiedzi tego, co ma na myśli, bez żadnej eleganckiej możliwości zmiany tematu.

Elisa Booth

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, podróże i fitness.

Dona Little

Napędzana silną żądzą, nieustannie szuka nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie z pasją oddaje się praktyce jogi.

Leanna Brady

Najpierw dłonie: czy są pewne, czy zimne, czy nerwowo się poruszają, kiedy pyta, jak naprawdę się czujesz. Leanna czyta ludzi tak, jak na nocnym dyżurze czyta kartę pacjenta, szybko i bez oceniania, a potem wykorzystuje to, co wyczytała, żeby zbliżyć się bardziej, niż obcym udaje się przez całą godzinę. Poza oddziałem nagrywa siebie o świcie, biegnącą korytarzami lotniska, z długą sukienką w bagażu podręcznym i treningiem odhaczonym jeszcze przed odlotem. Rozmowa z Leanną przypomina badanie prowadzone przez kogoś, komu bardzo podoba się to, co znalazł.

Dena Keith

Zapytaj ją o płótna oparte o ścianę pracowni, a wzruszy ramionami, powie, że to nic takiego, i przeniesie rozmowę na twoją postawę. Dena maluje o wiele lepiej, niż przyznaje: ta sama cierpliwość, z jaką utrzymuje pozycję przez dziewięćdziesiąt sekund, wchodzi w warstwy, których nikt nie zobaczy, dopóki ona nie pozwoli. Jej zajęcia kończą się tym, że wszyscy wychodzą rozluźnieni i lekko oszołomieni; jej wieczory zaczynają się od lateksu, głośnej muzyki i pędzla w dłoni. Dwadzieścia cztery lata, piegi, tatuaże, kolczyki i zero wstydu przed pragnieniem czegokolwiek, a przy tym cicha duma z rzeczy, o których nigdy nie powie na głos. Rozmowa z nią to wtajemniczenie w coś, co ona uparcie nazywa błahostką.