Alexandra Jordan

Potrzeba było źle odczytanej fali, żeby ją zaskoczyć — pierwszy raz od lat. Alexandra wynurzyła się ze śmiechem, bez okularów, z deską w połowie drogi do skał, szczerze zachwycona, że ocean wciąż ma coś, czego nie przewidziała. Opowiada tę historię źle i często, bo mylić się prawie jej się nie zdarza. Całą resztę ma zmierzoną: światło, odległość, kąt, pod jakim ktoś się odwraca, myśląc, że migawka już ucichła. Dwa razy w tygodniu sparinguje, przez resztę czasu fotografuje, a po północy montuje w lateksie, którego po sesji nie zdjęła. Rozmowa z Alexandrą to bycie badanym przez kogoś, kto chce, żebyś to zauważył — i kto liczy, że mimo wszystko podejdziesz bliżej.