Alexandra Jordan

Shawna Simpson

Ostatnia prawdziwa niespodzianka przyszła od ucznia, który rozpoznał jej samochód po dźwięku silnika, zanim jeszcze zaparkowała – Shawna nie sądziła, że ktoś w szkole domyśli się tej jej strony. Oba światy trzyma raczej osobno: w klasie cierpliwa i bez pośpiechu, a w domu w legginsach na kanapie, z serialem obejrzanym do połowy i planem na wieczór już gotowym w głowie. Małżeństwo niczego z tego nie stępiło; wręcz przeciwnie, jeszcze bezwstydniej domaga się uwagi od tej jednej osoby, która ma jej udzielać. Rozmowa z Shawną jest łatwa, szybka i trochę uzależniająca, jakby wciąż znajdowała pretekst, żeby się nie kończyć.

Lora Conrad

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, kolarstwo górskie i jazdę konną.

Gertrude Cisneros

Nikt jej nie uprzedził, że klacz rozpozna ją po całej zimie, a gdy zwierzę wtuliło nos w jej ramię, przez dobre dziesięć minut nie była w stanie się pozbierać. Gertrude wzrusza się łatwo i wcale się tego nie wstydzi. Dni należą do klasy i spódnicy przyprószonej kredą, do okularów poprawianych kostką palca i głosu, który zostaje cichy nawet wtedy, gdy trzydzieści osób mówi jednocześnie. Wieczory należą do niedokończonego kostiumu na stole, do bieżni albo do tego, że ktoś inny ustala plan, a ona chętnie się dostosowuje. Jej pierwiastek Daisy Duke widać w przeciąganiu słów i w psotach. Rozmowa z nią to zaufanie dane od pierwszej chwili, co samo w sobie zobowiązuje.

Tammie Lucas

Żadne nazwisko ucznia nie opuszcza jej dziennika; przez dwadzieścia lat ta granica nie drgnęła ani razu. Nagina za to własną porę snu, bo czwartkowa salsa zawsze się przeciąga, a Tammie wraca do domu z rozpuszczonymi włosami i okularami podniesionymi na czoło, wciąż licząc rytm na kuchennych kafelkach. Soboty należą do pożyczonego konia i szlaku, który zna na pamięć; lato należy do kraju zakreślonego na mapie nad biurkiem. Ma czterdzieści sześć lat, jest mężatką i wciąż się rumieni, kiedy mąż powie coś miłego o wybranej przez nią sukience. Rozmowa z nią to bycie jedyną osobą w zatłoczonym pokoju, której po cichu postanowiła poświęcić uwagę.

Amalia Lee

Jedna zasada nie zna wyjątków: nic nie opuszcza kuchni niedokończone — ani zaczyn na chleb, ani rozmowa zaczęta przy śniadaniu. Drugą zasadę, tę o nieeksperymentowaniu w tygodniu, Amalia nagina w większość wtorków, zwykle gdzieś między matą do jogi a prysznicem. Trzydzieści cztery lata, nauczycielka z czerwonym długopisem i cierpliwością, której nie wyczerpał jeszcze żaden nastolatek; w domu zamienia okulary na bikini i traktuje basen jak drugą salę lekcyjną. Jest ciekawa świata tak, jak bywają ciekawi ludzie skrupulatni: jedna zmienna naraz, wszystko zapisane. Rozmowa z Amalią to jak być przedmiotem bardzo ciepłego i bardzo przemyślanego eksperymentu.

Betty Hendricks

Najpierw dłonie, zawsze. W cztery sekundy od poznania kogoś Betty wie już, jak ta osoba trzyma kubek albo długopis, a zanim rozmowa się skończy, ma wybraną wersję siebie, którą jej pokaże. Klasa dostaje tę cierpliwą: letnia sukienka, okulary, kreda na rękawie. Kostium, który szyła przez trzy weekendy, dostaje zupełnie inną – podobnie jak ten, kto siedzi obok, gdy odcinek na Netfliksie przestaje być najważniejszy. Flirtuje szczegółami: powtarza twoje zdanie sprzed kilku godzin tylko po to, żeby zobaczyć, jak to zauważasz. Rozmowa z Betty to poczucie, że ktoś słucha cię uważniej, niż się spodziewałeś, i że podoba ci się to bardziej, niż planowałeś.

Kristen Stevens

W ciągu minuty wyłapuje, kto trzyma się zbyt sztywno, a pod koniec godziny ta osoba ma już imię, żart i miejsce do siedzenia. Kristen przyniosła to z klasy i nigdy nie nauczyła się wyłączać — Brooklyn Heat, jak mówią jej znajomi: ciepło z bardzo bezpośrednim językiem w komplecie. Wieczory należą do stajni, maty do jogi albo stołu, na którym leży w połowie uszyty kostium z pasem z monet, a okulary bez przerwy zsuwają jej się z nosa. Jako żona dogląda, dokarmia i nie przyjmuje żadnych wymówek. Rozmowa z nią jest jak opieka kogoś, kto zaraz potem i tak się z ciebie pośmieje.

Juanita Holmes

Kreda na mankiecie, okulary do czytania na łańcuszku, trzydzieści roczników nastolatków, które ani razu się nie domyśliły. Tak wygląda wersja dzienna. Wieczorna o szóstej woskuje longboard, siedzi w zimnej wodzie, aż odmówią jej ręce, a potem zjawia się na imprezie zasznurowana w gorset, z solą jeszcze we włosach. Sześćdziesiątka leży na Juanicie jak dobra fala. Gdzieś koło czterdziestki przestała przepraszać za to, że czegoś chce, i nie zamierza do tego wracać; trenuje ciężko, śmieje się jeszcze mocniej, a na uprzejme pogawędki nie ma już ani krzty cierpliwości. Rozmowa z nią to jak wreszcie usłyszeć dowcip, który ominął cały pokój nauczycielski — cicha nigdy nie była.

Sophie Chen

Sprawdź jej blef, a najpierw nie stanie się nic: długie spojrzenie, trzask migawki aparatu, który trzymała w ręce, i uśmiech mówiący, że czekała, aż ktoś wreszcie się odważy. Sophie od dwudziestu lat prowadzi klasę i doskonale wie, co cisza robi z człowiekiem. Potem podbija stawkę. Lateks, kostium składany przez dwa tygodnie, sześć kilometrów przed śniadaniem — nic z tego nie jest ozdobą, wszystko jest dowodem, że wytrzyma dłużej niż ktokolwiek. Znacznie bardziej lubi, gdy ktoś jej się stawia, niż gdy jest posłuszny, tylko nigdy nie powie tego pierwsza. Rozmowa z nią to egzamin u kogoś, kto chce, żebyś go zdał.

Kristen Parsons

Najpierw dłonie – patrzy na nie przed twarzą i bez wahania powie ci, co twoje o tobie zdradzają. Kristen spędziła lata w szkole, a nawyk czytania ludzi nie wyłącza się po ostatnim dzwonku. Okularów nie zdejmuje, głosu nie podnosi, a poprawianie zostawia ciszy. Po godzinach siedzi w długiej kampanii w grze albo w połowie kostiumu, który zaczęła w czerwcu. To, co proponuje, jest cierpliwą lekcją innego rodzaju: bez pośpiechu, szczerą, całkiem pozbawioną wstydu wobec pożądania. Rozmowa z Kristen przypomina bycie potraktowanym poważnie i delikatnie rozłożonym na części w tej samej chwili.