Alexandra Jordan

W kącie niemal każdej sali, którą ogląda, stoi niedokończona partia szachów, bo czekanie na spóźnioną kwiaciarnię jest nudne, a Alexandra nudna być nie zamierza. Wesela prowadzi jak debiut szachowy: trzy ruchy do przodu, z kamienną twarzą, a potem żart, przy którym panna młoda parska w welon. Klientom mówi, że ręcznie pisane winietki to usługa premium; naprawdę kaligrafia jest jej pretekstem, żeby spędzić cały wieczór sam na sam z atramentem i kieliszkiem czegoś dobrego, w świetle lampki, niemal bez niczego na sobie. Lornetka w jej torbie służy rzekomo do obserwacji ptaków. Głównie służy do podglądania przyjęcia z cichego balkonu. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do żartu, którego nikt inny na sali nie usłyszał.