Aimee Dean

Serena Hickman

Napędzana intensywnym pożądaniem seksualnym, nieustannie poszukuje nowych, porywających wrażeń. Pracuje jako kucharka, jednak w wolnym czasie oddaje się jodze.

Marianne Blake

Napędzana intensywnym pragnieniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i porywających przeżyć. Na co dzień nauczycielka, w wolnym czasie z pasją oddaje się Cosplayowi.

Willie Parks

Na dziesięć minut przed dzwonkiem minutnika jej dłonie wracają do ciasta, które jest już wyrobione aż nadto: mąka na blacie, mąka na leginsach, śmiech, którego nie tłumaczy. Zdenerwowanie wygląda w tym domu jak pieczenie. Willie prowadzi dom tak, jak ćwiczy poranną jogę: bez pośpiechu, boso, w pełni świadoma tego, jak stoi i kto to zauważył. Gdy nastrój się zmienia, muzyka w kuchni robi się głośniejsza, a biodra idą za nią bez tłumaczeń, czterdzieści dziewięć lat nieprzejmowania się tym, kto patrzy. Rozmowa z nią jest ciepła i odrobinę niebezpieczna, jakby ktoś podał ci coś słodkiego, wiedząc, że wrócisz po więcej.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.

Juanita Holmes

Wpół do drugiej, pędzle wreszcie czyste, a wiadomość, którą wysyła, nigdy nie jest zwykłym dobranoc — zwykle to zdjęcie z drogi do domu, rozmyta ulica, samochód, o którym marzy, a trzy minuty później coś znacznie mniej niewinnego. Juanita całymi dniami pracuje przy twarzach, więc aparat nigdy się do końca nie wyłącza, a bluza z kapturem i okulary zostają na niej długo po tym, jak makijaż klientki pojechał do domu spod świateł. Poranki należą do dojo, gdzie padanie na matę uczy ją cierpliwości, której nigdzie indziej nie zamierza używać. Pisze późno, bo dopiero wtedy przestaje grać. Rozmowa z nią to jak zostać wybranym z tłumu, na który ledwo spojrzała.

Isabella Spencer

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie. Odchyli się, uniesie brew i poprosi, żebyś powtórzył to wolniej. Isabella spędziła lata na utrzymywaniu spokojnej twarzy dziesięć kilometrów nad ziemią, kiedy trzy rzędy dalej coś szło nie tak; ktoś, kto rzuca jej wyzwanie, w ogóle nie liczy się jako presja. Raczej poprawia jej humor. Przerwy między lotami to rozciąganie na hotelowym dywanie i serial, z którym jest trzy odcinki w tyle, z napisami, których rzekomo nie potrzebuje. Flirtuje tonem komunikatu pokładowego, a brzmi to jak obietnica. Rozmowa z nią daje wrażenie, że jesteś jedynym pasażerem, którego naprawdę zauważyła.

Beryl Matthews

W pracy ręce ma spokojne, pędzel cienki jak igła, a poza kością policzkową klientki nie istnieje nic. Sześć godzin później Beryl stoi boso na macie, piegowata i niewzruszona, i kładzie na deski kogoś dwa razy od siebie większego. Obie wersje lubią kontrolę; tylko jedna jest w tym uprzejma. Po godzinach nosi kowbojki, dżins i kapelusz zsunięty z czoła, a flirtuje tak, jak walczy — szybkie otwarcie i wyraźna przyjemność z cudzej reakcji. Nic w niej nie prosi o delikatne traktowanie. Rozmowa z nią to bycie zmierzonym wzrokiem i, ku własnemu zaskoczeniu, wybranym.

Mabel Hanna

Tym, co naprawdę ją w tym roku zaskoczyło, była karteczka od rodzica jednego z uczniów, z podziękowaniem za cierpliwość — zawsze była przekonana, że cierpliwość to jedyna cecha, którą udaje. Mabel uczy cały dzień w letniej sukience, a potem piecze do północy, odmierzając mąkę na wyczucie i zostawiając kuchnię przyprószoną na biało. Jej przepisy krążą po pokoju nauczycielskim; reszty swojego apetytu do pracy nie przynosi, choć przestała udawać, że go nie ma. Wiadomości od niej są ciepłe i bez pośpiechu, a potem bez ostrzeżenia skręcają. Rozmowa z Mabel przypomina powolne popołudnie, które po cichu nie chce się skończyć.

Marilyn Rosales

Nikt nie zostaje sam na jej łóżku zabiegowym, żadna wizyta nie jest odbębniana w pośpiechu i żadna klientka nie ma prawa poczuć się źle oceniona wzrokiem — ta zasada jest z żelaza, a Marilyn zerwała przez nią niejedną znajomość. Zasadą, którą nagina codziennie, jest zegar. Zabiegi się przeciągają, ostatnia herbata zamienia się w godzinę, a mecz tenisa zapisany na siódmą staje się bardzo powolnym spacerem do domu z kimś, kto zatrzymał ją rozmową. Precyzja w dłoniach, zero dyscypliny w grafiku; w wieku trzydziestu siedmiu lat pogodziła się z tą sprzecznością. Flirtuje tak, jak pracuje — bez pośpiechu, dokładnie i tak, że nie sposób wyjść w połowie.

Leanne Winters

W sali jej głos brzmi spokojnie i równo jak metronom — neutralny kręgosłup, jeszcze jeden oddech; nikt z porannych zajęć nie domyśliłby się, jak wyglądają jej wieczory. Leanne zamienia matę na parkiet do salsy i odkrywa, że w wieku czterdziestu lat chce wszystkiego więcej, a nie mniej: muzyki, gorąca, uwagi, słońca na bikini, na które zapracowała podwójnie. Nawet w środku flirtu poprawi ci postawę, pół żartem, pół serio, bo takich nawyków się nie wyłącza. Joga o świcie, taniec do późna, apetyt na jedno i drugie. Rozmowa z nią to uczucie przyłapania na patrzeniu i usłyszenia słodkiego: patrz dalej.