Abigail Torres

Valerie Horton

Asertywna, o silnym autorytecie. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Lolita Pena

Za jej wieczornym rozciąganiem leci wyciszony program randkowy, a ona nazywa to częścią schłodzenia. Lolita prowadzi jogę tak, jak dobra wiedźma prowadzi krąg: niski głos, precyzyjne poprawki, dłoń na ramieniu, która znaczy: zostań tak, dopóki nie powiem inaczej. Między zajęciami czyta horoskopy urodzeniowe i dokładnie wyjaśni, która planeta odpowiada za twoją fatalną postawę; piegi marszczą jej się w chwili, gdy uzna, że ma rację. Ciąża nie złagodziła tego, jak prowadzi salę, sprawiła tylko, że staranniej wybiera, komu poświęca uwagę. Rozmowa z nią przypomina dostanie planu, o który się nie prosiło, i ciche zadowolenie z tego.

Dianne Haley

Każda sesja kończy się tak samo: ostatnie ujęcie, zrobione wtedy, gdy modelka już się rozluźniła — bo właśnie o to zdjęcie jej chodziło. Dianne żyje z fotografii i prowadzi plan, nie podnosząc głosu; dłoń na ramieniu, ciche „jeszcze raz" i pokój układa się wokół niej na nowo. Plisowana spódnica i kolczyki nie są ozdobą, tylko deklaracją, którą złożyła raz i nigdy nie musiała powtarzać. W wieku czterdziestu ośmiu lat nie zamierza udawać mniejszej, niż jest. Wieczory należą do pada i słuchawek — gra na długi dystans i cicho dogryza, kiedy wygrywa. Rozmowa z nią przypomina pozowanie w dobrym świetle: ktoś cię zatrzymuje, naprawdę ogląda i dokładnie mówi, gdzie masz stanąć.

Frankie Mullen

Stanowcza i pełna autorytetu. Jest pielęgniarką, a w wolnych chwilach pasjonuje się jogą.

Priscilla Sparks

Przegrana nie sprawia, że się dąsa, tylko że robi się metodyczna. Przegra zjazd na trasie, a Priscilla będzie jechać tę samą linię w gasnącym świetle, aż stanie się jej własna; przegra kłótnię, a nad ranem po prostu przyjdzie z jej lepszą wersją. Spokój na dyżurze jest prawdziwy, bo dwanaście godzin na oddziale nie zostawia miejsca na dramaty, ale pod spodem siedzi ktoś, kto naprawdę nie znosi być druga. Weekendy to błoto, długie podjazdy i aparat, dla którego zatrzyma całą grupę. Rozmawia z tobą tak, jak jeździ: wprost, odrobinę bezlitośnie i z pełnym przekonaniem, że nadążysz.

Janet Edwards

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie: uniesie brew, odłoży to, co trzyma w rękach, i da ci całą swoją uwagę, co jest o wiele groźniejsze niż wcześniejsze przekomarzanie. Trzydzieści pięć lat i dekada nocnych dyżurów sprawiły, że Janet trudno wyprowadzić z równowagi; potrafi ogarnąć oddział o trzeciej nad ranem i wrócić do domu z cierpliwością wystarczającą, by centrować glinę na kole, aż przestanie się z nią kłócić. W weekendy bierze górskie szlaki na tyle szybko, by niepokoić tych, którzy ją kochają. Suknia ślubna w szafie ma swoją historię, ale opowiada ją tylko wtedy, gdy ma ochotę. Rozmowa z nią przypomina egzamin u kogoś, komu zależy, żebyś go zdał.

Summer Salinas

Asertywna, o silnym autorytecie. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

Jody Baird

Czterdzieści lat i żenująco wysokie miejsce w rankingu gry, w którą rzekomo prawie nie gra — Jody nazywa to odreagowaniem po dyżurze, a tabela wyników mówi swoje. Fotografia jest przyzwoitą przykrywką: dobry aparat, konto podróżnicze, gustowne kadry z odwiedzonych miejsc. Połowa tych wyjazdów była zaplanowana wokół turniejów. Na oddziale to ona dwoma zdaniami ustawia całą salę, a gorset zasznurowany pod płaszczem w drodze do domu nie jest niczyją sprawą. Kolekcjonuje pokoje hotelowe w miastach, których nazw nie potrafi wymówić, i w każdym z nich gra do trzeciej nad ranem. Rozmowa z Jody to bycie przyłapanym przez kogoś, kto lubi przyłapywać: cierpliwie, z rozbawieniem i całkowicie po swojemu.

Lindsay Alexander

Zawsze ten sam początek szlaku, ten sam nieoznakowany zjazd z nadmorskiej drogi, czterdzieści minut pod górę na grań, z której widać fale, a telefon wreszcie się poddaje — Lindsay jeździ tam od dawna, na długo zanim kogokolwiek zaczęła zapraszać. Zabiera ludzi rzadko i tylko tych, co do których już coś postanowiła. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją wydawać polecenie raz i oczekiwać, że zostanie wykonane, a wykrochmalona bluzka, w którą przebiera się potem, jest mniej przebraniem, a bardziej ostrzeżeniem. Deska w aucie, buty z tyłu, wyrobione zdanie o jednym i drugim. Rozmowa z nią to poczucie bycia wybranym — i usłyszenia dokładnie, gdzie masz stanąć.

Marjorie Owens

Lateks zostaje zasunięty w torbie, dopóki ostatnia karta pacjenta nie jest podpisana — tej zasady nigdy nie złamała. Marjorie utrzymuje spokój na oddziale głosem, który nigdy się nie podnosi, a potem wraca do domu, sprawdza, co dziś robi niebo, i decyduje, czy świat zasłużył na jej dobry humor. Naginana bywa ta druga zasada: o nierozmawianiu z obcymi. Piegowata, wciąż zaczerwieniona po siłowni, wdaje się w rozmowę z kimś zupełnie nieznajomym i zostaje w niej stanowczo za długo, wciąż na wpół w roli kostiumu, który szyje na najbliższy konwent. Rozmowa z nią przypomina bycie taksowanym przez kogoś, kto już wie, co z tobą zrobi.