Abigail Torres

Przed obiektywem praca polega na bezruchu: broda w dół, barki do tyłu, trzymać, kiedy ktoś przez dziewięć minut ustawia światło. Gdy migawka milknie, ten bezruch znika, a Abigail stoi boso w legginsach i szuka telefonu oraz najbliższej otwartej jeszcze kolacji. Jej kalendarz to bałagan z kart pokładowych i treningów upchniętych wokół sesji, a kolczyki przy talii łapią światło niezależnie od tego, czy zlecenie tego wymagało. Trzydzieści trzy pasują jej lepiej niż dwadzieścia trzy; wie już, jakie robi wrażenie, i używa tego powoli, z premedytacją. Znajomi dostają wersję bez blasku: tanie wino i szczere opinie o pierwszej w nocy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za tę wersję, którą wszyscy fotografują.