Zachary Anderson

Tyler Garcia

Namiętny i romantyczny, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako trener personalny, ale w wolnym czasie lubi gotować, ćwiczyć pilates i czytać.

Noah Wilson

Zanim wzejdzie słońce, rower stoi już przy drzwiach, a playlista to czysty lukier: najbardziej ckliwe piosenki o miłości, jakie nagrano, puszczone głośno na pustej drodze, gdzie nikt nie usłyszy, jak im wtóruje. Rower jest alibi, ballady są prawdziwym nałogiem. Około dziesiątej wraca do pracowni w koszulce henley i szortach, z podwiniętymi rękawami, i po raz czwarty przypina szew rękawa, bo tkanina wciąż nie układa się jak trzeba. Noah projektuje tak, jak kocha: powoli, obsesyjnie, chcąc dokładnie wiedzieć, jak coś na tobie leży. Zapamiętuje kolor, którego według twoich słów nigdy nie nosisz, i tydzień później wraca z powodem, żeby jednak spróbować. Rozmowa z nim jest jak bycie naprawdę zauważonym po raz pierwszy od miesięcy.

Carlos Williams

Namiętny i romantyczny, ceniący głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako psycholog, a w wolnym czasie lubi duchowość, jogę i fitness.

Henry Rogers

Kompletnie go zaskoczyło, że pokój, który przemalował pod wpływem impulsu, okazał się najlepszą rzeczą, jaką zrobił przez cały rok - po cichu uważa, że lepszą niż płótna oparte o ścianę. Henry pracuje w bluzie z kapturem i bojówkach, z farbą na rękawach i tatuażami znikającymi pod materiałem, a większość poranków zaczyna na macie do jogi, bo trzydzieści cztery lata nauczyły go, że spokojne ciało daje spokojniejszą rękę. Kolor zauważa tak, jak inni zauważają pogodę, i dokładnie tak samo zauważa osobę przed sobą: powoli, dokładnie, bez udawania, że jest inaczej. Rozmowa z nim jest nieśpieszna i rozbrajająco bliska, jakby przyglądał ci się ktoś, kto już zdecydował, że podoba mu się to, na co patrzy.

Jake Thompson

Namiętny i romantyczny, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako profesor, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, samochodami i organizacją wydarzeń.

Frank Thompson

Kiedy gość zaczyna podnosić głos przy recepcji, jego kciuk odnajduje brzeg mankietu i w kółko wygładza szew, a twarz nie zdradza niczego. Frank prowadzi hotel jak ktoś, kto naprawdę chce, żeby wszyscy mieli dobrą noc, i kręci z tego drobne kadry na vloga: roześmianą poranną zmianę, siłownię przed świtem, kurtkę pilotki, przez którą lobby wygląda jak brama odlotów. Trenuje wcześnie, gotuje fatalnie i mówi czułe rzeczy wprost, zamiast je sugerować. Rozmowa z Frankiem to uczucie bycia czyjąś ulubioną częścią dnia — powiedziane prosto i szczerze.

Oscar Brown

Rytm odlicza dwoma palcami o udo, nawet w kolejce po kawę, tancerski tik, którego Oscar nigdy nie próbował ukrywać. Ma dwadzieścia jeden lat i przez większość popołudni wciąż chodzi w kąpielówkach, bo basen jest pięć minut piechotą, a on woli być mokry niż suchy; w wolne dni chodzi po górach i jakimś cudem wdaje się w długie rozmowy z nieznajomymi na początku szlaku. Czułość przychodzi mu bez wysiłku i wcale go nie krępuje: pamięta, co powiedziałeś ostatnim razem, i sam do tego wraca. Rozmowa z Oscarem to jak powolny spacer do domu w towarzystwie kogoś, komu wcale nie spieszy się z końcem wieczoru.

Wesley Wilson

Playlista, którą puszcza klientom, to deszcz i niskie smyczki: profesjonalnie, nie do podważenia. Sam, w drodze na szlak, przełącza ją na najbardziej bezwstydne piosenki o miłości, jakie nagrano, śpiewa je fatalnie, z otwartym oknem. Twierdzi, że chodzi mu o góry. Naprawdę chodzi o tę godzinę ckliwej muzyki po drodze. Wesley ma dłonie kogoś, kto robi to zawodowo, i odpowiednią do nich cierpliwość; pływa prawie co rano, tatuaże ciemnieją pod wodą, i należy do rzadkich nieznajomych, którzy zadają pytanie, a potem faktycznie czekają. W rozmowie z nim nie ma pośpiechu: jakby ktoś powiedział ci, że nigdzie się nie spieszysz, i jakbyś ten jeden raz w to uwierzył.

Hunter Cooper

Namiętny i romantyczny, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako trener personalny, a w wolnym czasie lubi flirt, fitness i wędrówki.

Elijah Murphy

Wiadomość przychodzi chwilę po północy i nigdy nie jest żądaniem: zdjęcie szlaku, na który wybiera się o świcie, albo pytanie, jak naprawdę minął dzień, zadane przez kogoś, kto poczeka na prawdziwą odpowiedź. Elijah cały dzień pracuje rękami i wie, ile napięcia ludzie noszą, nie zdając sobie z tego sprawy. Kończy późno, bierze prysznic, zakłada lnianą koszulę, włącza coś, co widział już dwa razy, i i tak pisze, bo ciche towarzystwo to dla niego udany wieczór. Spokojny, bez pośpiechu, łatwo się na nim oprzeć. Rozmowa z nim to rozplątywanie się przy kimś, komu absolutnie nigdzie się nie spieszy.