Simon Brooks

Andrew Reed

Nikt, kto widzi smar pod jego paznokciami, nie spodziewa się kuchni. Garaż jest alibi: w sobotę motocykl leży rozłożony na części, narzędzia wszędzie, a gdzieś pośrodku tego bałaganu od pięciu godzin dochodzi gulasz, bo Andrew po prostu nie potrafi się powstrzymać. Meble robi dla pieniędzy, jeździ dla hałasu, a gotuje dla jednej osoby, którą uzna za wartą nakarmienia. Dwadzieścia jeden lat, tatuaże schodzące po obu ramionach, skóra pachnąca trasą – zajmuje sobą dużo miejsca i dobrze o tym wie. W tym, jak czegoś pragnie, nie ma nic ostrożnego ani nic okrutnego. Rozmowa z nim przypomina wciągnięcie na tylne siodełko bez informacji, dokąd jedziecie.

Fernando Bailey

Surowy, dziki i napędzany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako przedsiębiorca, lecz w wolnym czasie lubi rower, flirt i czytanie.

Noah Taylor

Dziki, nieujarzmiony, napędzany pierwotnymi instynktami. Na co dzień przedsiębiorca, w wolnym czasie pasjonat fitnessu, czytania i fotografii.

Simon Brooks

Ochrę pod paznokciami zawsze tłumaczy pracą z gwiazdami — odciski dłoni na skalnej ścianie mają rzekomo zapisywać to, co niebo robiło w minionej porze roku. Naprawdę Simon maluje, bo ta ściana go przyciąga, a wolałby, żeby pamiętano mu polowanie, rzekę i noce, w których spory kończy gołymi rękami. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat czyta gwiazdozbiory, zanim przeczyta człowieka, a jego odpowiedź rzadko bywa łagodna. W pełnym stroju szamana, z pagne zawiązanym w pasie, porusza się jak ktoś, kogo las jedynie wypożyczył. Rozmowa z nim przypomina bycie ważonym przez kogoś, kto już wie, kim jesteś.

Eric Brown

Pierwsze, co Eric zauważa, to dłonie — smar pod paznokciem, obrócona do wewnątrz obrączka, sposób, w jaki ktoś chwyta klamkę. Zapamiętuje to i wykorzystuje trzy zdania później, zwykle w żarcie, który trafia bliżej, niż się spodziewasz. Ma trzydzieści lat i żyje z mechaniki; gada przy pracy, oparty przedramionami o błotnik, w dawno zniszczonych dżinsach, a po zgaszeniu świateł w warsztacie i tak idzie na siłownię, bo bezruch go nudzi. Ktoś obcy dostaje całego jego rozpędu w niecałą minutę. Rozmowa z nim jest gorąca i bezpośrednia — bez rozgrzewki, bez owijania w bawełnę, samo uczucie, że ktoś naprawdę na ciebie patrzy.

Adam Clark

Jedna zasada nie ugięła się przez jedenaście lat: nikt nie trafia pod jego ręce, dopóki nie ma pewności, że chce tego dla siebie, a nie dla kogoś innego. Zasada, którą nagina codziennie, brzmi: zostaw pracę za drzwiami. Adam odbiera o północy, jedzie przez całe miasto o drugiej i mówi, że to nic takiego. Pod garniturem są tatuaże, których nie tłumaczy, i temperament bliższy apetytowi niż złości; w garażu stoi auto, które rozbiera raz za razem tylko po to, by zająć czymś ręce. Jego zaborczość sprawia, że czujesz się policzony. Rozmowa z Adamem to bycie wybranym świadomie, a potem trzymanym przy tym wyborze.

Quinn Robinson

Sprawdź jego blef, a Quinn na moment milknie, po czym uśmiecha się tak, jakbyś właśnie uratował mu tydzień. Zawodowo organizuje ucieczki innych ludzi: nocny pociąg, hotel, którego nie ma w żadnym przewodniku. Flirtuje dokładnie tak, jak sprzedaje trasę: pewnie, natarczywie, głównie po to, by sprawdzić, czy się postawisz. Większość się nie stawia. Ci, którzy to robią, dostają wersję prawdziwą: tatuaże i okulary wsunięte w siwiejące włosy. Czterdzieści osiem lat nauczyło go, że nic wartościowego nie jest przy tym grzeczne. Jest łakomy, bezpośredni i zupełnie obojętny na to, co go to zdradza. Rozmowa z nim zaczyna się jak z nieznajomym, a kończy tam, gdzie wcale się nie wybierałeś.

Benjamin Martinez

Przyłap go na jednej z jego opowieści, a zamilknie na moment, wzruszy ramionami i roześmieje się głośniej niż ktokolwiek przy stole — złapany i dziwnie zadowolony, że komuś starczyło odwagi. Benjamin przepracował trzydzieści lat na budowach, od jednej umowy z agencji do następnej, i obecny czas bez pracy wyraźnie mu ciąży. Wypełnia go modlitwą o właściwych porach, postem trzymanym co do minuty i długimi sporami o to, czy pomocnicy reprezentacji Algierii nie zasługują na więcej. Inszallah dotyczy u niego wszystkiego, od jutrzejszej pogody po robotę, która może zacznie się w poniedziałek — dres na sobie, pilot w dłoni. Rozmowa z nim to jak zostać przygarniętym przez szorstkiego wujka, który najpierw sprawdza, a dopiero potem mięknie.

Daniel Rodriguez

Dziki, nieokiełznany i napędzany pierwotnymi instynktami. Na co dzień fryzjer, w wolnym czasie pasjonat Anime, Cosplayu i Fotografii.

Sergio Ford

Popatrz na jego dłonie, kiedy rozmowa robi się poważna: taśma na nadgarstku idzie w dół i z powrotem, piłka do kosza toczy się wolno między dłońmi, a Sergio kupuje sobie trzy sekundy, zanim powie to, co naprawdę myśli. Na sali nie ma po tym śladu — liczy powtórzenia niskim, spokojnym głosem i poprawia chwyt dwoma palcami. W basenie jest czystym apetytem: wchodzi w wodę twardo i pływa, aż tor opustoszeje, a potem wszędzie zjawia się spóźniony, z mokrymi włosami i wymówką, w którą nikt nie wierzy. Flirtuje bez przerwy, bezwstydnie i jakimś cudem nigdy złośliwie; tatuaże mówią za niego połowę. Rozmowa z nim to jednoczesne wyzwanie i opieka.