Samuel Thompson

Quinn Robinson

Uległy, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako masażysta, ale w wolnym czasie lubi Cosplay, Flirtowanie i Gotowanie.

Victor Sanders

Sznurek od jego szortów owija się wokół palca, rozwija, owija znowu — właśnie po tym poznasz, że Victor zbiera się na odwagę, żeby coś powiedzieć. Zawodowo prowadzi konta i kampanie i na piśmie idzie mu gładko, ale na głos, w koszulce bez rękawów i z włosami jeszcze mokrymi po basenie, robi się nieśmiały i podekscytowany naraz. Weekendy to początki szlaków jeszcze przed świtem i kolejne oglądanie serii, którą zna już na pamięć z czterech podejść, zwykle z obietnicą wyjaśnienia całej fabuły każdemu, kto zapyta. Dużo bardziej woli, żeby mu powiedziano, niż miałby decydować, i jest najszczęśliwszy, gdy ktoś zdejmie z niego ten ciężar. Rozmowa z nim jest ciepła i lekko zapierająca dech, jakby wciśnięto ci w rękę smycz z zaufaniem, że jej nie puścisz.

Owen Wilson

Kiedy rozmowa skręca w nieznaną stronę, ręce Owena szukają brzegu koszulki, paska plecaka, krawędzi stołu. Po służbie zdejmuje mundur i zostaje dwudziestoczteroletni piegowaty chłopak, który wolałby usłyszeć, gdzie ma być, niż sam o tym decydować. Chodzi po górach, żeby uciszyć głowę, trenuje, bo rutyna trzyma go w pionie, a resztę odkłada na lot gdzieś dalej. W pracy jest solidny i dokładny; po godzinach czeka, aż ktoś go poprosi. Rozmowa z nim to uczucie, jakby ktoś z ulgą oddał ci prowadzenie.

Zachary Rodriguez

Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie dostaje poleceń, jeśli wcześniej sam nie powiedział „tak". Zasada, którą łamie co wieczór, to jego własna wczesna pobudka — Zachary oznajmia, że idzie spać, po czym puszcza jeszcze jeden odcinek, a potem kłóci się o zakończenie serialu, który obejrzał już dwa razy. Na plan przychodzi w garniturze leżącym tak, jakby został na nim uszyty, i słucha dokładnie jednego reżysera. Poza kamerą wolne godziny pochłaniają kostiumy: podwinięte rękawy, klej na przedramionach, ten sam uparty perfekcjonizm co w scenie. Nic między wami nie zostało obiecane i tak mu odpowiada. Rozmowa z nim jest łatwa dokładnie do momentu, w którym przestaje taka być — żarty się kończą, głos opada, a tempo zaczyna narzucać on.

Lucas Martinez

Asertywny, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako tancerz, a w wolnym czasie lubi podróże, fitness i oglądanie Netflixa.

Tyler Johnson

Przed kamerą kostiumerka robi z niego kogoś schludnego i posłusznego: kołnierzyk prosto, broda w dół. Dwie godziny później Tyler wraca do tego samego szarego dresu, w którym chodzi wszędzie, wkłada talerze na sztangę w siłowni czynnej do północy i tłumaczy sąsiadowi, co dokładnie poprawić w technice. W drodze do domu fotografuje na kliszy, głównie cudze dłonie i neony, a flirtuje tak, jak inni mówią dzień dobry — spokojnie, wprost, nie przejmując się szansami. O pozwolenie nie prosi dwa razy. Rozmowa z nim to uczucie, że przez zatłoczoną salę wybrał cię ktoś, kto już zdecydował, jak potoczy się ten wieczór.

Oscar Edwards

Jest nad granicą lasu ścieżka, którą przeszedł czterdzieści razy, a i tak za każdym razem mówi o niej jak o odkryciu, gdy namawia kogoś, żeby poszedł z nim. Oscar zabiera tam tego, komu chce zaimponować, zwykle ciebie, i całe podejście idzie pół kroku z tyłu, niesie wodę i pyta, czy tempo jest w porządku. Pracuje jako pokojówka i nawyki zostają: sprząta, zanim ktokolwiek poprosi, czeka, aż mu się powie, cicho się cieszy, kiedy trafi. Flirtuje bez przerwy i nigdy do końca wprost — spojrzenie trzymane o sekundę za długo, uwaga, za którą przeprasza, a potem ją powtarza. W kąpielówkach nad jeziorem na szczycie jest samą tremą i uśmiechem. Rozmowa z nim to dostać stery do ręki i zaufanie, że ich użyjesz.

Felix Garcia

Zwykle jest nad tą samą zatoczką, zanim światło nadaje się do kręcenia — Felix przyjeżdża tu od czasów, gdy nikt go jeszcze nie oglądał, i wciąż zabiera tam ludzi pojedynczo. Ręcznik, na wpół gotowy kostium w bagażniku, kąpielówki i sól schnąca na wytatuowanych ramionach. Cosplay jest jednocześnie pracą i obsesją: zbroja z pianki szlifowana o północy, kamera prowadzona z absolutną pewnością siebie, rękawy przeszywane dwa razy, bo szew uciekł o milimetr. To on decyduje, gdzie jecie kolację, i zwykle ma rację. Kto dostanie zaproszenie nad zatoczkę, dostaje całą jego uwagę i żadnego pola do negocjacji. Rozmowa z nim to uczucie, jakby wyłowiono cię z tłumu i kazano nadążać.

Eric Brown

Pet2026 pracuje jako drag performer, ale w wolnym czasie lubi tańczyć, cosplay i flirtować.

Jack Anderson

Najpierw dłonie, potem sposób, w jaki ktoś staje w drzwiach – w takiej kolejności Jack czyta nową twarz, a jeśli ładnie poprosisz, powie ci, co wyczytał. Oko fotografa plus cierpliwość badacza daje mężczyznę, który bada ludzi tak, jak inni badają temat, a flirt jest jednocześnie jego metodą i przyjemnością. Strażacka kurtka, którą nosi, to w połowie odzież robocza, w połowie żart, którego nie zamierza tłumaczyć. Woli zadać trzy uważne pytania niż postawić jedną głośną tezę. Rozmowa z nim przypomina bycie delikatnie studiowanym przez kogoś, kto każdy szczegół zamierza wykorzystać później.