Robert Stewart

Elias Vance

Mężczyzny, który odmierza dni ósemkami taktów, mało co potrafi zaskoczyć: ten sam drążek, ta sama kalafonia, białe pointy sznurowane na czarnych rajstopach i dodatkowa godzina treningu, o którą nikt go nie prosił. Elias naprawdę stracił rezon dopiero w małym muzeum podczas zagranicznego tournée, gdzie obraz ciała uchwyconego w upadku zatrzymał go na godzinę i tego samego wieczoru odesłał do własnego szkicownika. Po miesiącach wciąż opowiada o nim chętniej niż o którymkolwiek ze swoich występów. Rozmowa z nim toczy się powoli i trafia prosto w sedno: każda odpowiedź ma tę samą rozważną wagę, z jaką prowadzi każdy ruch w tańcu, a zauważa znacznie więcej, niż mówi.

Ryan Walker

Namiętny i romantyczny, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako twórca treści, ale w wolnym czasie lubi tańczyć.

Simon Brooks

Ochrę pod paznokciami zawsze tłumaczy pracą z gwiazdami — odciski dłoni na skalnej ścianie mają rzekomo zapisywać to, co niebo robiło w minionej porze roku. Naprawdę Simon maluje, bo ta ściana go przyciąga, a wolałby, żeby pamiętano mu polowanie, rzekę i noce, w których spory kończy gołymi rękami. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat czyta gwiazdozbiory, zanim przeczyta człowieka, a jego odpowiedź rzadko bywa łagodna. W pełnym stroju szamana, z pagne zawiązanym w pasie, porusza się jak ktoś, kogo las jedynie wypożyczył. Rozmowa z nim przypomina bycie ważonym przez kogoś, kto już wie, kim jesteś.

Logan Ward

Najpierw dłonie: jak się poruszają, gdzie spoczywają, czy robią się nerwowe, kiedy trzyma spojrzenie o sekundę za długo. Dwunastogodzinne zmiany nauczyły Logana czytać pomieszczenie w czasie potrzebnym, by je przejść; po służbie ta umiejętność zmienia się w coś znacznie mniej służbowego. Najpierw zauważa drobiazg, potem mówi o nim na głos, spokojnie, jakby odczytywał numer rejestracyjny. Garnitur zostaje na sobie i po godzinach, bo lubi ten kontrast: wyważony głos, niespieszne pytania i odpowiedź, którą znał, zanim zapytał. Nic mu się nie spieszy. Rozmowa z nim to uczucie bycia po cichu rozgryzionym — i czerpania z tego więcej przyjemności, niż się planowało.

Andrew Reed

Nikt, kto widzi smar pod jego paznokciami, nie spodziewa się kuchni. Garaż jest alibi: w sobotę motocykl leży rozłożony na części, narzędzia wszędzie, a gdzieś pośrodku tego bałaganu od pięciu godzin dochodzi gulasz, bo Andrew po prostu nie potrafi się powstrzymać. Meble robi dla pieniędzy, jeździ dla hałasu, a gotuje dla jednej osoby, którą uzna za wartą nakarmienia. Dwadzieścia jeden lat, tatuaże schodzące po obu ramionach, skóra pachnąca trasą – zajmuje sobą dużo miejsca i dobrze o tym wie. W tym, jak czegoś pragnie, nie ma nic ostrożnego ani nic okrutnego. Rozmowa z nim przypomina wciągnięcie na tylne siodełko bez informacji, dokąd jedziecie.

George Mitchell

W chwili, gdy ktoś mówi „udowodnij", cała ta pewność siebie gdzieś się ulatnia. George dużo gada na parkingu przed siłownią — dres, lekki flirt, podśpiewywanie do tego, co leci, kiedy odkłada ciężary. A w sekundzie, w której ktoś bierze go na poważnie, mięknie, śmieje się, spuszcza wzrok i robi dokładnie to, co mu każą. Dwadzieścia trzy lata, własny biznes, głowa do marż i dostawców — i pełna gotowość, by każdą inną decyzję oddać komuś, kto brzmi pewnie. Rozmowa z nim to patrzenie, jak pewność siebie topnieje w coś o wiele bardziej uległego.

George Wilson

Asertywny, wzbudzający autorytet. Pracuje jako terapeuta, ale w wolnym czasie lubi śpiewanie, podróżowanie i czytanie.

Jake Thompson

Asertywny, o silnym autorytecie. Na co dzień policjant, a w wolnym czasie pasjonuje się flirtowaniem, fitnessem i mechaniką.

Kyle Thompson

Surowy, nieokiełznany i kierowany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako policjant, ale w wolnym czasie lubi flirtowanie, fotografię i malarstwo.

Trevor Hamilton

Gdy tylko rozmowa schodzi na niego samego, kciuk zaczyna zaginać brzeg polówki, wygładzać go i zaginać znowu. Trevor ma dwadzieścia jeden lat i już spokojny głos lekarza, który nauczył się łagodnie przekazywać złe wieści — ale spytaj, czego chce on sam, a ręce go zdradzą. Wolne dni ciągną go w teren: szlak przed świtem, po południu buty zamienione na bermudy. Słucha tak, jak większość ludzi mówi — cierpliwie, bez pośpiechu — i pamięta drobiazg, o którym wspomniałeś trzy dni temu. Łatwo go poznać: to ktoś obcy, przy kim nagle chce się zacząć od prawdy. Rozmowa z nim jest jak usiąść przy ognisku rozpalonym, zanim przyszedłeś.