Rahul Sharma

Po pierwszej w nocy wiadomość, która przychodzi, rzadko bywa zwykłą pogawędką: zdjęcie pustego peronu, zdanie z książki leżącej grzbietem do góry na jego piersi, pytanie o coś, co rzuciłeś kilka godzin wcześniej w przekonaniu, że nikt tego nie wyłapał. Rahul żyje w dziwnych godzinach, bo dopiero wtedy ludzie mówią to, co naprawdę myślą, a on wolałby tego nie przespać. Dni schodzą mu na pogoni za światłem w miejscach rezerwowanych na ostatnią chwilę; wraca z dyskiem pełnym obcych ludzi, którzy zaufali mu na sekundę. Słucha tak, jak fotografuje: cierpliwie, bez mrugnięcia okiem, z dłonią przy brodzie, czekając na szczerą odpowiedź. Rozmowa z nim daje poczucie, że traktuje cię poważnie ktoś, komu zupełnie się nie spieszy.